آخـریــن مطالب


زخم دستگاه تناسلی: عوامل ایجادکننده آن چیست

زخم دستگاه تناسلی: عوامل ایجادکننده آن چیست

بیماری های پوستی در واژن یا آلت تناسلی و نواحی اطراف آن سبب ایجاد زخم های دستگاه تناسلی می شوند. این زخم ها معمولاً از طریق تماس جنسی واژینال، دهانی یا مقعد انتقال می یابند و در مقعد و پوست اطراف آن نیز زخم هایی ایجاد می کنند.گاهی این زخم ها می توانند پر از مایع و گاهی خشک باشند.
زخم های دستگاه تناسلی معمولاً در اثر عفونت های مقاربتی مانند تبخال تناسلی، سفلیس و به ندرت بیماری شانکروئید ایجاد می شوند.
سفلیس شایعترین بیماری دستگاه تناسلی در مردانی است که با همجنسان خود رابطه جنسی دارند. بیماری مونو نوکلئوز (Mononucleosis) یکی از بیماری های نادری است که از طریق رابطه جنسی انتقال می یابد.
زخم های ناحیه تناسلی ممکن است در اثر بیماری های التهابی (التهاب ناشی از پاسخ ایمنی غیر طبیعی مانند پسوریازیس، آرتریت روماتوئید، لوپوس)، تروما (ضربه) و حساسیت نسبت به محصولات مراقبتی پوست ایجاد شوند.

 

زخم های ناحیه تناسلی در چه کسانی ایجاد می شود؟

فاكتورهاي خطر ایجاد زخم دستگاه تناسلي همانند فاكتورهاي بیماری مقاربتی است. این موارد شامل رابطه جنسی غیر ایمن، ختنه نشدن و تعدد شریک جنسی می باشد. زخم های دستگاه تناسلی ناشی از بیماری های التهابی ممکن است بین اعضای خانواده نیز انتقال یابد.

 

چگونه می توان خطر ابتلا به زخم دستگاه تناسلی را کاهش داد؟

بیماری مقاربتی از راه جنسی در نتیجه تماس جنسی بدون کاندوم سرایت می کند. در رابطه جنسی از کاندوم استفاده کنید این کار خطر ابتلا را کاهش می دهد.

 

چگونه از زخم دستگاه تناسلی در خود مطلع شوم؟

زخم های دستگاه تناسلی به طرق مختلف تظاهر می یابند. این زخم ها می توانند به صورت برآمدگی یا بثوراتی در پوست یا به صورت ورم غددکشاله ران یا تب نمایان شوند. پزشک با معاینه زخم هایتان شما را تحت درمان قرار می دهد. در برخی موارد لازم است زخم هایتان را آزمایش کند تا مطمئن شود به بیماری مقاربتی مبتلا هستید یا نه.

 

درمان زخم های دستگاه تناسلی

درمان به علت ایجاد زخم بستگی دارد. بیماری مقاربتی معمولاً با قرص آنتی بیوتیک یا داروهای ضد ویروسی درمان می شوند. اگر بیماری التهابی داشته باشید احتمالا به پماد یا آمپول احتیاج دارید. برخی زخم های دستگاه تناسلی به خودی خود بهبود می یابند اما همچنان ممکن است منجر به عفونت جدی شوند. پزشک، شما را از راه های مراقبت و پیشگیری مطلع می سازد و سایر آزمایشات را جهت درمان بررسی می کند.

 

سیده طاهره میرصالحی
کارشناس زیست شناسی و کارشناس ارشد بیوشیمی

دکتر بابک قلعه باغی
فوق تخصص آلرژی و ایمونولوژی بالینی

 

منبع

 

ادامه مطلب

صدمات سوختگی: آنچه باید بدانید

صدمات سوختگی: آنچه باید بدانید

چه عواملی باعث سوختگی می شود؟

هرکسی ممکن است دچار سوختگی شود. سوختگی در کودکان بیشتر به دلیل قرار گرفتن در معرض آفتاب است یا می تواند ناشی از داغ بودن آب حمام باشد. ممکن است خارج کردن وسایل داغ از مایکروویو یا اجاق گاز سبب سوختگی شود. نوجوانان بیشتر به دلیل بازی با فندک، ترقه، بنزین و بزرگسالان غالبا در معرض آفتاب، لمس اشیاء داغ یا حوادث ناگهانی دچار سوختگی می شوند.

برای جلوگیری از سوختگی باید به کودکان و نوجوانان توجه ویژه شود زیرا در این گروه های سنی بیشترین میزان سوختگی اتفاق می افتد.

 

چگونه می توان از سوختگی جلوگیری کرد؟

اغلب سوختگی ها ناگهانی است بنابراین در مواقعی که شما یا فرزندانتان در معرض آفتاب، شعله های آتش و اجسام و مایعات داغ هستید احتیاط کنید.

  • اگر خارج از منزل هستید لباس هایی بپوشید که از پوست شما محافظت کند. می توانید از یک ضد آفتاب مناسب با SPF15 یا بالاتر استفاده کنید.
  • پس از عرق کردن، شنا، خشک کردن خود با حوله یا حداکثر هر دوساعت یک بار از ضد آفتاب استفاده کنید.
  • آبگرمکن را روی دمای کمتر از 9/48 درجه سانتیگراد تنظیم کنید.
  • قبل از دوش گرفتن افراد در همه سنین دمای آب حمام را بررسی کنید.
  • کودکان خود را هرگز در وان و نزدیک شیر آب تنها نگذارید.
  • هنگام حضور کودکان شیر گاز را ببندید.
  • در هنگام کار با اشیاء داغ کودکان خود را دور نگه دارید.
  • مواد شیمیایی، کبریت و فندک را دور از دسترس کودکان قرار دهید.
  • هرگز اجازه ندهید کودک به شومینه و بخاری نزدیک شود.
  • اطمینان حاصل کنید که کابل های برق، لوازم برقی و پریزها در شرایط مناسبی باشند.
  • هر ماه سنسورهای مونوکسید کربن و دود را در منزل خود بررسی کنید.
  • راه های تماس با آتش نشانی را بدانید.

 

چگونه می توانم سوختگی های جزئی را در خانه درمان کنم؟

اگر دچار سوختگی سطحی (قرمزی پوست، درد و بدون تاول) شده اید حداقل به مدت 20 دقیقه ناحیه آسیب دیده را را با آب سرد، خنک نگه دارید. از یخ استفاده نکنید. مقداری کرم آلوئه ورا یا پماد آنتی بیوتیک (به عنوان مثال پماد bacitracin) روی محل سوختگی قرار دهید. داروهایی مانند ایبوپروفن یا ناپروکسن می توانند به کنترل درد کمک کنند. اگر سوختگی همراه با تاول باشد هرگز آن را نترکانید. این سوختگی ها را می توان با کرم آلوئه ورا و پمادهای آنتی بیوتیکی درمان کرد و سپس توسط گاز یا بانداژ پوشانید.

 

چه زمانی لازم است به پزشک مراجعه کنید:

اگر سوختگی ناشی از برق گرفتگی باشد یا ناحیه صورت، مفاصل یا دستگاه تناسلی دچار سوختگی شد حتما به پزشک مراجعه کنید. همچنین اگر مبتلا به دیابت یا نقص ایمنی هستید و دچار سوختگی عمیق و تاول شدید یا اگر ناحیه سوختگی بسیار دردناک باشد و در عرض دوهفته بهبود نیافت حتما به پزشک مراجعه کنید.

 

سیده طاهره میرصالحی
کارشناس زیست شناسی و کارشناس ارشد بیوشیمی

دکتر بابک قلعه باغی
فوق تخصص آلرژی و ایمونولوژی بالینی

 

منبع

ادامه مطلب

بیوپسی آندومتر چیست؟

بیوپسی آندومتر چیست؟

بیوپسی آندومتر روشی ایمن و مؤثر جهت بررسی بافت دیواره رحم است. در این روش یک لوله پلاستیکی نازک به نام سوند داخل رحم قرار می گیرد و مقدار کمی از بافت رحم جدا می شود. این روش بهتر از روش قدیمی کورتاژ برای نمونه برداری است.

 

دلیل انجام بیوپسی آندومتر

برای بررسی خونریزی غیر طبیعی رحم، خونریزی بعد از یائسگی یا تشخیص سلول های سرطانی در دیواره رحم از این روش استفاده می شود. زنانی که در معرض خطر بیشتر ابتلا به سرطان آندومتر مانند سرطان کولورکتال غیر پولیپوز ارثی (سندرم لینچ) قرار دارند لازم است به طور مرتب بیوپسی آندومتر انجام دهند. مدت زمان  انجام این روش کمتر از آزمایش معمول نازایی است.

 

آیا بیوپسی آندومتر دردناک است؟

قرار دادن لوله پلاستیکی در داخل رحم می تواند باعث ناراحتی و درد شود. برای کاهش درد می توانید 30 تا 60 دقیقه قبل ازبیوپسی داروهایی مانند ایبوپروفن یا ناپروکسن مصرف کنید. بعلاوه پزشک ممکن است از داروی بی حسی استفاده کند. این عمل فقط چند دقیقه طول می کشد و اکثر زنان می توانند به خوبی درد را تحمل می کنند.

 

خطرات بیوپسی آندومتر

ممکن است به مدت چند روز دچار خونریزی واژن شوید. اگر باردار هستید نباید بیوپسی آندومتر انجام دهید. شما باید قبل از این عمل پزشک را از بارداری خود مطلع سازید زیرا نمونه برداری ممکن است عاملی برای سقط جنین باشد.

احتمال اندکی وجود دارد که زنان به عفونت رحم یا عفونت لوله های تخمدانی (فالوپ) مبتلا شوند. ممکن است کاتتر (لوله پلاستیک) در دیواره رحم سوراخ ایجاد کند. اگر 24 ساعت پس از انجام این عمل دچار تب، گرفتگی عضلانی، شکم درد و خونریزی های شدیدتر از دوران قاعدگی شدید حتما به پزشک خود اطلاع دهید.

 

 نمونه جدا شده از بافت رحم چگونه بررسی می شود

متخصص آسیب شناسی سلول های بافتی را در زیر میکروسکوپ از نظر سالم یا سرطانی بودن بررسی می کند و پزشک  مربوطه نتایج بررسی بافت را به شما اطلاع می دهد.

 

پس از بیوپسی آندومتر

  • برای کاهش ناراحتی یا درد با توصیه پزشک می توانید ایبوپروفن ، ناپروکسن یا استامینوفن مصرف کنید.
  • می توانید پس از عمل به منزل خود بازگردید مگر اینکه پزشک درمان های بیشتری را برای تکمیل روند درمانی در مطب تجویز کند.
  • خونریزی های واژینال یا لکه بینی پس از بیوپسی شایع است. اگر خونریزی شدید دارید به پزشک مراجعه کنید.
  • ممکن است به احتمال کمی عفونت ایجاد شود. در صورت وجود درد در شکم یا واژن یا ترشحات بدبوی واژن به پزشک مراجعه کنید.

 

سیده طاهره میرصالحی
کارشناس زیست شناسی و کارشناس ارشد بیوشیمی

دکتر بابک قلعه باغی
فوق تخصص آلرژی و ایمونولوژی بالینی

 

منبع

ادامه مطلب

داروهای فشار خون بالا

داروهای فشار خون بالا

فشار خون مقدار نیرویی است که خون در هربار ضربان قلب بر دیواره های سرخرگ ها وارد می کند.

افزایش فشار خون (Hypertension) که اصطلاحا به آن فشار خون بالا نیز گفته می شود زمانی اتفاق می افتد که خون با فشاری بالاتر از حد طبیعی در سرخرگ ها جریان داشته باشد. عوامل زیادی سبب افزایش فشار خون می شوند. اگر فشار خون شما خیلی زیاد شود یا به مدت طولانی بالا بماند سبب بروز مشکلاتی در سلامتی می شود. به همین دلیل درمان فشار خون بالا بسیار حائز اهمیت است. داروها یکی از متداول ترین روش های درمانی هستند.

 

روش بهبودی:

برای درمان فشار خون بالا داروهای زیادی وجود دارند.

پزشک شما مناسب ترین دارو را برایتان تجویز می کند. رایج ترین داروها شامل موارد زیر هستند:

مهار کننده های ACE (مهارکننده آنزیم تبدیل کننده آنژیوتانسین) با مهار تولید آنژیوتانسین دو، در درمان فشار خون بالا کاربرد دارند. هورمون آنژیوتانسین دو، عامل قوی انقباض عروقی است که نهایتا سبب افزایش فشار خون می شود. داروی ACE با مهار این هورمون نقش مهمی در درمان فشار خون بالا دارد.

آلفابلاکرها یا مسدودکننده های آلفا با کاهش تکانه های عصبی موجب باز ماندن و شل شدن عروق می شوند و از این طریق جریان خون را بهبود بخشیده و به درمان فشار خون بالا کمک می کند.

مسدود کننده های گیرنده آنژیوتانسین دو (ARB) اثرات هورمون آنژیوتانسین دو را مهار می کنند و باعث انبساط عروق می شوند و به این ترتیب فشار خون را پایین می آورند.

بتا بلاکرها (Beta blockers) گروهی از داروها هستند که با کندکردن ضربان قلب نیروی عبوری خون در عروق را کاهش می دهد.

مسدود کننده های کانال کلسیم (CCB) مانع از ورود کلسیم به سلول های قلب و عروق می شوند و این امر باعث می شود رگ های خونی شما با نیروی اضافی منقبض نشوند.

آگونیست های مرکزی ضربان های عصبی که باعث انقباض عروق می شوند را کاهش می دهند. روش انسداد گیرنده آگونیست های مرکزی همانند آگونیست های آلفا و بتا است اما مسیر عصبی متفاوتی را دنبال می کنند.

داروهای ادرار آور یا دیورتیک (Diuretic) داروهایی هستند که با اثر بر کلیه باعث دفع سدیم اضافی و آب بدن می شوند. این امر سبب کاهش مقدار مایعی می شود که در رگ های خونی جریان دارد و در نتیجه فشار وارده بر دیواره سرخرگ ها کاهش می یابد.

وازودیلاتورها یا گشاد کننده رگ های خونی (Vasodilation) باعث شل شدن و اتساع دیواره رگ های خونی می شوند. در اثر این پدیده جریان خون و شدت خونرسانی بهبود می یابد.

 

عواملی که باید در نظر بگیریم

همه داروها می توانند عوارض جانبی داشته باشند. برخی از عوارض جانبی احتمالی داروهای فشار خون بالا شامل موارد زیر است:

  • درد قفسه سینه، تپش قلب شدید و آریتمی (ضربان قلب نامنظم)
  • سرفه، تب، احتقان بینی، عفونت دستگاه تنفسی فوقانی یا علایمی مانند آنفولانزا، اسهال یا یبوست
  • سرگیجه
  • سردرد
  • حالت تهوع
  • عصبانیت و اضطراب
  • مشکلات نعوظ و عملکرد جنسی
  • بثورات پوستی
  • خستگی، ضعف، خواب آلودگی و بی حالی (کمبود انرژی)
  • کاهش یا افزایش وزن ناخواسته
  • استفراغ

اگر عوارض جانبی شدید باشد به پزشک خود اطلاع دهید.

 

تداخلات دارویی چیست؟

مصرف همزمان دو یا چند دارو، نحوه پردازش و عملکرد بدن را تغییر می دهد. در این صورت خطر عوارض جانبی هر دارو در بدن افزایش می یابد و داروهای مصرفی ممکن است آن طور که باید عمل نکنند. پزشک شما نحوه مصرف تمام داروها را به شما خواهد گفت. این داروها می توانند داروهای تجویزی پزشک، داروهای بدون نسخه، ویتامین ها یا مکمل های گیاهی باشند. همچنین از پزشک خود بپرسید که همراه با مصرف داروهای فشار خون از خوردن چه غذاهایی اجتناب کنیم. به عنوان مثال بیماران تحت درمان مسدود کننده های کانال کلسیم (CCB) باید از مصرف گریپ فروت یا نوشیدن آب گریپ فروت خودداری کنند.

 

سؤالاتی که باید از پزشک خود بپرسید

  • کدام داروی فشار خون برای من مناسب است؟
  • عملکرد این دارو چگونه است؟
  • عوارض جانبی این دارو چیست؟
  • چه مدت باید این دارو را مصرف کنم؟
  • چه نوع سبکی زندگی ای برای کاهش فشار خون مناسب است؟

 

سیده طاهره میرصالحی
کارشناس زیست شناسی و کارشناس ارشد بیوشیمی

دکتر بابک قلعه باغی
فوق تخصص آلرژی و ایمونولوژی بالینی

 

منبع

ادامه مطلب

سوء هاضمه عملکردی: ارزیابی و درمان

سوء هاضمه عملکردی: ارزیابی و درمان

سوء هاضمه عملکردی به معنی حداقل یک ماه احساس ناراحتی سردل (اپی گاستریک) بدون شواهدی از بیماری جسمی (ارگانیک) در آندوسکوپی فوقانی است که حدود 70% موارد سوء هاضمه را شامل می شود.

علائم سوء هاضمه عملکردی عبارتند از احساس پری بعد از خوردن غذا، سیری زودهنگام و درد یا سوزش سردل.

سوء هاضمه عملکردی تشخیصی است که پس از کنار گذاشتن سایر علل به آن می رسیم بنابراین پیش از رسیدن به این تشخیص ارزیابی بیماری های مهمتر از جمله بدخیمی های دستگاه گوارش فوقانی ضروری است.

در بیماران کمتر از 60 سال علائم هشدار شخصی با بدخیمی هماهنگ نیستند و انجام آندوسکوپی حتماً ضروری نیست ولی در بیماران با علائم شدید یا چندین نشانه هشدار آندوسکوپی ضرورت پیدا می کند.

در بیماران کمتر از 60 سال ارزیابی و درمان هلیکوباکتر پیلوری پیش از درمان کاهش اسید معده توصیه شده است.

در بیماران بیش از 60 سال آندوسکوپی فوقانی باید انجام شود.

مواد غذایی که علائم سوء هاضمه را تشدید می کنند باید در همه بیماران کمتر مصرف شوند یعنی در غذاهای مورد استفاده الیگوساکاریدهای قابل تخمیر، دی ساکاریدها، مونوساکاریدها و پلیول های آنها کم باشد.

در بیمارانی که تست هلیکوباکتر پیلوری آنها منفی است یا در بیمارانی که بعد از رفع هلیکوباکتر پیلوری همچنان علامت دار هستند مصرف داروهای ضداسید برای دوره 8 هفته ای توصیه شده است.

اگر علائم با کاهش اسید معده برطرف نشوند بیماران باید با ضدافسردگی های 3 حلقه ای درمان شوند و در ادامه از داروهای پروکینتیک و درمانهای سایکولوژیک استفاده شود.

شواهدی به نفع استفاده رایج از داروهای طب مکمل و جایگزین موجود نیست و مصرف آنها توصیه نشده است.

 

 

 

دکتر بابک قلعه باغی
فوق تخصص آلرژی و ایمونولوژی بالینی

 

منبع

ادامه مطلب

اسکولیوز ایدوپاتیک نوجوانان: پرسش ها و پاسخ های شایع

اسکولیوز ایدوپاتیک نوجوانان: پرسش ها و پاسخ های شایع

اسکولیوز ایدیوپاتیک در حدود 1 تا 3 درصد از نوجوانان دیده می شود که معنی آن انحنای بیش از 10 درجه ای رو به خارج ستون فقرات در غیاب اختلالات مادرزادی یا نوروموسکولار زمینه ای است.

اسکولیوز ایدیوپاتیک نوجوانان را می توان با آزمون خم شدن رو به جلو تشخیص داد که با استفاده از اسکولیومتر باید تایید شود.

اسکولیوز خفیف معمولاً بی علامت است ولی ممکن است زمینه ساز درد پشت شود در این حالت شواهدی از ناتوانی یا اختلال عملکردی دیده نمی شود.

در افراد با اسکولیوز شدید (انحنای رو به خارج بیش از 40 درجه) ممکن است درد فیزیکی، دفورمیتی واضح، استرس روحی و اجتماعی یا به ندرت اخلالات ریوی دیده شود.

مطالعات متعددی حداقل فایده بستن قوزبند و درمان های فیزیکی ویژه اسکولیوز را در محدود کردن پیشرفت اسکولیوز خفیف به متوسط نشان داده اند ولی اثری بر روی کیفیت زندگی افراد نداشته است.

هیچ مطالعه با کیفیت بالایی برتری اقدامات جراحی نسبت به بستن قوزبند یا پیگیری بدون اقدام بیماران را نشان نداده است از این رو اقدامات جراحی فقط باید برای موارد شدید در نظر گرفته شوند.

شواهد به نفع بهبود نتایج درمانی بیماران اندک است و شواهد کافی برای ارزیابی منافع ومضرات غربالگری اسکولیوز ایدیوپاتیک نوجوانان در سنین 10 18 سالگی وجود ندارد.

 

 

دکتر بابک قلعه باغی
فوق تخصص آلرژی و ایمونولوژی بالینی

 

منبع

ادامه مطلب

لنفوم: تشخیص و درمان

لنفوم: تشخیص و درمان

لنفوم شامل گروهی از نئوپلاسم های بدخیم لنفوسیتی است که بیش از 90 زیر گروه دارد که بطور سنتی به  2 دسته غیرهوچکین و هوچکین تقسیم می شود.

مصرف هر گونه دخانیات و چاقی از عوامل خطر عمده قابل تغییر هستند و عوامل ژنتیکی، عفونی و التهابی هم در ایجاد آن موثر هستند.

تظاهر اصلی لنفوم بصورت آدنوپاتی بدون درد و علائم سیستمیک همچون تب، کاهش وزن بدون علت، و تعریق شبانه است که در مراحل پیشرفته بیماری دیده می شوند.

روش ارجح تشخیصی بیوپسی باز غده لنفی است.

بر اساس سیستم دسته بندی Lugano علائم و وسعت بیماری بر اساس یافته های PET اسکن یا سی تی اسکن مرحله بیماری مشخص می شود که برای انتخاب نوع درمان مورد استفاده قرار می گیرد.

برنامه های درمانی شیمی درمانی بر اساس زیرگروههای اصلی لنفوم متفاوت هستند.

لنفوم غیرهوچکین با ترکیبات دارویی CHOP شامل  cyclophosphamide, doxorubicin, vincristine and prednisone با یا بدون rituximab (R-CHOP)، bendamustine و lenalidomide درمان می شود.

درمان ترکیبی شیمی درمانی لنفوم هوچکین عبارتند از:

ABVD (doxorubicin, bleomycin, vinblastine, and dacarbazine)

Stanford V (mechlorethamine, doxorubicin, vinblastine, vincristine, bleomycin, etoposide, and prednisone)

یا BEACOPP (bleomycin, etoposide, doxorubicin, cyclophosphamide, vincristine, procarbazine, and prednisone) با رادیوتراپی.

عوارض شیمی درمانی عبارتند از: نوروپاتی، کاردوتوکسیسیتی، و کانسرهای ثانویه همچون ریه و پستان، این عوارض باید در فرآیند تصمیم گیری برای انتخاب رژیم درمانی در نظر گرفته شوند.

پس از رسیدن به دوره خاموشی بیماری ضروری است تا بیماران بطور روتین از نظر عوارض و احتمال عود پیگیری شوند و همچنین غربالگری های متناسب با سن برای آنها انجام شود.

بیماران باید واکسن 13 ظرفیتی کونژوگه پنوموکوک و به دنبال آن واکسن 23 ظرفیتی پلی ساکاریدی پنوموکوک را حداقل به فاصله 8 هفته دریافت کنند و دیگر واکسن های متناسب سن آنها نیز تزریق شود زیرا لنفوم یک وضعیت نقص ایمنی است.

برای افراد خانواده بیمار نیز باید واکسیناسیون طبق برنامه ملی انجام شود.

 

 

دکتر بابک قلعه باغی
فوق تخصص آلرژی و ایمونولوژی بالینی

 

منبع

ادامه مطلب

اسهال مزمن چیست؟

اسهال مزمن چیست؟

اگر اسهال بیش از یک ماه طول بکشد، شما دچار اسهال مزمن شده اید.

علت اسهال مزمن چیست؟

اسهال مزمن ممکن است توسط برخی داروها، بیماری ها، عفونت ها یا جراحی ها ایجاد شود. سندرم روده تحریک پذیر (IBS) و اسهال عملکردی از دلایل عمده اسهال مزمن هستند. افراد مبتلا به IBS شکم درد دارند و با حرکات روده بهتر یا بدتر می شوند. افراد مبتلا به اسهال عملکردی مدفوع آبکی دارند که با گرسنگی طولانی مدت نیز بدتر می شود. ممکن است در مدفوع مخاط دیده شود اما خونی مشاهده نشود. گرچه بیماری های IBS و اسهال عملکردی سبب ناراحتی بیمار می شوند اما برای آن ها خطرناک نیستند.

عامل دیگری که باعث اسهال مزمن می شود بیماری التهابی روده (IBD) است و شامل دونوع بیماری می باشد: بیماری کرون و کولیت اولسراتیو. در مدفوع این بیماران اغلب خون یا چرک دیده می شود. درد شکم، تب، کاهش وزن و کم خونی از علایم بیماری IBD هستند. گاهی این بیماران علائمی دارند که با اسهال آنها ارتباطی ندارد. IBD یک بیماری جدی است که باید درمان شود.

کولیت میکروسکوپی حتی در طول شب و به دنبال گرسنگی طولانی مدت نیز باعث ایجاد مدفوع شل می شود. این حالت معمولاً در افراد مسن اتفاق می افتد و غالباً به دنبال مصرف طولانی مدت داروهای ضد درد مانند ایبوپروفن ایجاد می شود.

در برخی افراد مصرف یک سری از غذاهای خاص باعث ایجاد اسهال می شود. افراد مبتلا به عدم تحمل لاکتوز با نوشیدن شیر یا فرآورده های لبنی یا افراد مبتلا به بیماری سلیاک با خوردن غذاهای حاوی گلوتن، پروتئین موجود در گندم و برخی از غلات دیگر دچار اسهال می شوند.

اغلب عفونت ها نیز به مدت چند روز اسهال ایجاد می کنند که بدون درمان بهبود می یابند.

باکتری Clostridioides difficile معمولاً پس از مصرف آنتی بیوتیک یا بستری شدن طولانی مدت در بیمارستان می تواند باعث بیماری جدی شود. برخی انگل ها مانند Giardia معمولاً به دلیل مصرف آب و غذای آلوده  باعث اسهال مزمن می شوند.

 

علائم خطر چیست؟

  • مشاهده خون در مدفوع
  • احساس سرگیجه در هنگام ایستادن
  • تب
  • دفع مدفوع بیشتر از چهار بار در طول روز و به مدت چند روز
  • دفع ادرار کمتر از حالت معمول
  • درد شدید شکم
  • احساس ضعف
  • کاهش وزن

 

روش تشخیص:

پزشک قبل از انجام معاینه از شما در مورد آلرژی، رژیم غذایی، داروهای مصرفی، سابقه بیماری خانوادگی، سابقه جراحی و مسافرت سؤال می کند. گاهی اوقات پزشک مقعد شما را معاینه می کند و گاهی آزمایش خون و آزمایش مدفوع تجویز می کند. اگر با انجام این آزمایشات دلیل مشخصی برای اسهال پیدا نشد احتمالاً نیاز است تا با روش سیگموئیدوسکوپی یا کولونوسکوپی داخل روده بزرگ معاینه شود.

 

روش درمان:

نوع درمان به علت اسهال بستگی دارد. در این شرایط نوشیدن آب کافی برای جلوگیری از کم آبی بدن بسیار حائز اهمیت است. قبل از ایجاد تغییرات عمده در رژیم غذایی خود حتماً با پزشک مشورت کنید و از مصرف خودسرانه هرگونه دارو بپرهیزید.
اکثر مواردی که ایجاد اسهال می کنند قابل درمان هستند. اسهال ناشی از مصرف برخی داروها و مواد غذایی معمولاً پس از قطع مصرف، بدون درمان بهبود می یابند.

 

سیده طاهره میرصالحی
کارشناس زیست شناسی و کارشناس ارشد بیوشیمی

دکتر بابک قلعه باغی
فوق تخصص آلرژی و ایمونولوژی بالینی

 

منبع

 

ادامه مطلب

غربالگری آنوپلوئیدی جنینی

غربالگری آنوپلوئیدی جنینی

آنوپلوئیدی چیست؟

کروموزوم ها حاوی مقادیر زیادی مواد ژنتیکی هستند که توسط آن ساختار یک انسان شکل می گیرد. آنوپلوئیدی (Aneuploidy) زمانی اتفاق می افتد که نوزاد تعداد یک یا چند کروموزوم بیشتر یا کمتر از حالت طبیعی داشته باشد و این مساله می تواند بیماری های مربوط به اختلالات کروموزومی مانند سندرم داون را ایجاد کند.

 

تست های غربالگری آنوپلوئیدی چیست؟

آزمایشات غربالگری اطلاعاتی در مورد خطر ابتلا به اختلالات کروموزومی جنین را ارائه می دهد. برخی از این تست ها مشکلات مربوط به مغز یا ستون فقرات جنین را مشخص می کنند. انجام این آزمایشات اختیاری است و پزشک در تصمیم گیری آن به شما کمک می کند.

 

روش انجام غربالگری

معمولاً از هفته دهم بارداری به بعد آزمایش غربالگری شروع می شود. برخی از تست های غربالگری با توجه به سلامت جنین و نوع روش انتخابی در سه ماهه اول، برخی در سه ماهه دوم و برخی در هر دو انجام می شود.
روش های مختلفی برای انجام غربالگری وجود دارد. یکی از این روش ها سونوگرافی است. در این روش با استفاده از امواج صوت ضخامت مایع زیر پوست گردن جنین اندازه گیری می شود. اگر ضخامت این قسمت نرمال نباشد احتمالاً جنین اختلال کروموزومی دارد. در این صورت پزشک آزمایش خون تجویز می کند تا بررسی های بیشتری انجام دهد. آزمایش غربالگری فقط می تواند مشخص می کند که جنین شما در معرض اختلالات کروموزومی است یا خیر و روش تشخیصی قطعی نیستند.

 

چگونه می توانم آنوپلوئیدی فرزندم را تشخیص دهم

اگر آزمایش غربالگری شما نقص کروموزومی جنین را نشان داد پزشک آزمایشات بیشتری تجویز می کند. دو روش تستی در تشخیص نقص های کروموزومی دقت بالایی دارند و انجام آن ها ریسک کمتری در سقط جنین دارد و توسط متخصص انجام می شوند.
یکی از آن ها آزمایش آمنیوسنتز (Amniocentesis) است که طی آن مقدار کمی از مایع آمنیون با استفاده از سرنگ گرفته می شود و مورد بررسی ژنتیکی قرار می گیرد.
آزمایش دیگر نمونه گیری از پرزهای جفتی یا Chorionic villus sampling است که در آن پزشک لوله ای باریک را وارد جفت می کند و نمونه کوچکی از سلول یا پرزهای جفت را برمی دارد. این آزمایش در اوایل بارداری زودتر از روش آمنیوسنتز قابل انجام است.

 

سیده طاهره میرصالحی
کارشناس زیست شناسی و کارشناس ارشد بیوشیمی

دکتر بابک قلعه باغی
فوق تخصص آلرژی و ایمونولوژی بالینی

 

منبع

ادامه مطلب

کنه و چگونگی محافظت در برابر آن

کنه و چگونگی محافظت در برابر آن

بهترین راه پیشگیری از بیماری های مرتبط با گزش کنه اجتناب و دوری از مکان های آلوده به آن است. در صورتی که مجبور به حضور در مکان های آلوده بوده اید بهتر است وضعیت سلامت خود را به دقت بررسی کنید بخصوص کودکان باید بیشتر مورد توجه قرار گیرند تا از آسیب های بعدی مصون بمانند.

 

مراحل محافظت در برابر کنه:

مراقبت از خود در مکان های آلوده به کنه دشوار است اما مواردی وجود دارند که می توانید برای سلامتی بیشتر خود بکار گیرید:

  • از اسپری دفع حشرات (اسپری پرمترین) بر روی کفش و لباس خود استفاده کنید.
  • برای مراقبت از پوست خود از اسپری های ضدحشره استفاده کنید اما مراقب کودکان باشید زیرا قرارگیری طولانی مدت اسپری بر روی پوست کودکان باعث ایجاد بثورات پوستی می شود.
  • برای بهتر دیده شدن کنه لباس های رنگ روشن بپوشید.
  • جوراب را روی شلوارخود بکشید تا کنه به پوست پایتان دسترسی نداشته باشد.
  • از چکمه های پلاستیکی بلند استفاده کنید.
  • برای از بین بردن کنه از گرما ، نفتالین یا سایر محصولات مشابه استفاده نکنید و ازتماس مستقیم دست با کنه خودداری کنید. برای این کار بهتر است از موچین یا قیچی کوچک، حوله، دستمال کاغذی یا دستکش پلاستیکی برای محافظت از انگشتان خود استفاده کنید.
  • کنه را از روی پوست خود به طور مستقیم و با فشار پایدار بکشید تا کنده شود. در غیر این صورت ممکن است نیش حشره در پوست باقی بماند و مجبور شوید با موچین، نیش را از پوست خود بیرون بکشید. در صورت مشاهده هرگونه علائم عفونت مانند قرمزی در محل نیش ، تب، لرز، سردرد، درد عضلات یا مفاصل، احساس خستگی، سرفه، گلودرد و درد قفسه سینه به پزشک مراجعه کنید.

 

سیده طاهره میرصالحی
کارشناس زیست شناسی و کارشناس ارشد بیوشیمی

دکتر بابک قلعه باغی
فوق تخصص آلرژی و ایمونولوژی بالینی

 

منبع

 

ادامه مطلب