آخـریــن مطالب


دیابت نوع دو در کودکان

دیابت نوع دو در کودکان

در سه دهه گذشته شیوع دیابت نوع دو در کودکان و نوجوانان در سراسر جهان افزایش یافته است. این افزایش همزمان با اپیدمی چاقی بوده است.

انجمن دیابت توصیه به انجام غربالگری برای دیابت نوع دو از سن 10 سالگی دارند و برای کودکانی که دارای اضافه وزن یا چاقی به همراه دو عامل خطرساز دیگر برای دیابت هستند توصیه به شروع غربالگری از سن بلوغ کردند.

 

معیارهای تشخیصی شامل:

  1. قند خون ناشتای مساوی یا بیشتر از 126 میلی گرم در دسی لیتر یا بیشتر
  2. سطح گلوکز خون دو ساعته بالاتر از 200 میلی گرم در لیتر در آزمایش تحمل گلوکز خوراکی
  3. سطح بالاتر از 6.5 درصد  A1C
  4. سطح گلوکز خون مساوی یا بیشتر از 200 میلی گرم در دسی لیتر به علاوه علائم پرادراری، پرنوشی یا کاهش وزن غیرقابل انتظار

 

مدیریت درمان باید شامل رویکرد چند مرحله ای باشد:

  1. مشاوره تغذیه ای و ورزشی باید در زمان تشخیص شروع شود و به صورت مداوم ادامه داشته باشد.
  2. اولین خط درمان، تجویز متفورمین همراه با تغییرات شیوه زندگی است.

 

درمان با انسولین درموارد زیر کاربرد دارد:

  1. در صورت وجود علائم کتوز یا کتواسیدوز
  2. چنانچه بیمار دچار هیپرگلایسمی شدید باشد:
  • سطح بالاتر از9 درصد A1C
  • سطح گلوکز خون بدون ناشتایی مساوی یا بالاتر از 250 میلی گرم در دسی لیتر

 

منبع

ادامه مطلب

آمبلیوپی (تنبلی چشم) در کودکان

آمبلیوپی (تنبلی چشم) در کودکان

آمبلیوپی که تنبلی چشم نیز نامیده می شود به کاهش یا از دست رفتن بینایی در یک یا هر دو چشم گفته می شود. این اختلال شایع ترین علت از بین رفتن بینایی چشم در کودکان و بزرگسالان است.

 

چه عواملی باعث ایجاد آمبولیوپی می شود؟

انحراف چشم و ضعیف بودن یکی از چشم ها می توانند رشد و تکامل طبیعی دستگاه بینایی را متوقف کنند و باعث شوند چشم، بینایی کامل و طبیعی نداشته باشد و به اصطلاح پس از مدتی تنبل شود.

 

تشخیص آمبلیوپی در کودکان

اگر فرزندتان در بینایی خود دچار مشکل است، به محض تشخیص او را نزد متخصص برده و تحت درمان قرار دهید. درمان به موقع می تواند به جلوگیری از نابینایی فرزندتان کمک کند. از جمله مواردی که باید با پزشک در میان بگذارید:

  • فرزندم اجسام را به چشم خود نزدیک می کند تا آن ها را ببیند.
  • سر خود را برای دیدن اجسام کج می کند یا برای دید بهتر اخم می کند.
  • هنگام دیدن اجسام چشم هایش را مدام به چپ و راست حرکت می دهد.
  • زمانی که در اتاق قدم می زنم قادر به دیدن من نیست.

 

تشخیص آمبلیوپی توسط پزشک

اگر فرزندتان قادر نباشد اجسام را از نزدیک ببیند یا در نمودار بینایی خود مشکلی داشته باشد، پزشک تست بینایی را تجویز می کند.

 

درمان آمبلیوپی

درمان می تواند شامل بستن چشم سالم یا چکاندن قطره در چشم سالم باشد. این کار به افزایش دید چشم تنبل کمک کرده و مغز را مجبور به دریافت اطلاعات از چشم آمبلیوپ (تنبل) می کند. گاهی لازم است از جراحی برای درمان استفاده شود. متخصص چشم، مناسب ترین درمان را برای فرزندتان در نظر می گیرد. مراجعه منظم و مداوم به چشم پزشک جهت بهبود بینایی حتی پس از درمان نیز بسیار اهمیت دارد.

 

سیده طاهره میرصالحی
کارشناس ارشد بیوشیمی

دکتر بابک قلعه باغی
فوق تخصص آلرژی و ایمونولوژی بالینی

 

منبع

ادامه مطلب

مدیریت مشکلات حاد پزشکی در بیمار باردار:

مدیریت مشکلات حاد پزشکی در بیمار باردار:

خانم های باردار در دوران بارداری جهت موارد حاد و شایع به پزشکان خود مراجعه می کنند.
این شرایط حاد ممکن است در اثر حاملگی (مسائل مربوط به بارداری) ایجاد شوند و یا در دوران بارداری بدتر شوند (مسائل تشدید شده ناشی از بارداری) و یا نیاز به توجه بیشتر در دوران بارداری به خاطر احتمال آسیب به مادر و جنین باشد.

پزشکان در مراکز درمانی باید آگاه به تشخیص های افتراقی در بیماری های مرتبط و غیرمرتبط با مسائل زنان و زایمان در دوران بارداری باشند.

پزشک خانواده می تواند مشکلات غیرمرتبط با زنان و زایمان را در بیماران باردار ارزیابی و درمان کند و بیماران باردار با مشکلات زنان و زایمان را به پزشکان متخصص زنان و زایمان ارجاع دهند.

بررسی علائم و نشانه های هشداردهنده، ضمن توجه به سن بارداری، و در نهایت تصمیم گیری مشترک بین پزشک و بیمار، یک رویکرد طبقه بندی شده در بیمار باردار است.

اصلاح شیوه ی زندگی، ایمن ترین و اولین خط درمان در بیماران باردار با مسائل گوارشی و حالت تهوع و استفراغ محسوب می شود، سپس روش های درمانی کم خطر مانند ویتامین ب6 (پیریدوکسین) و داکسیلامین جهت حالت تهوع و آنتی اسیدهای غیر سالیسیلاتی (ترکیبات بیسموت سالیسیلات دار هستند) برای ریفلاکس معده استفاده می شود.

سایر شرایط رایج در دوران بارداری با روش های کم خطر شامل موارد زیر است:

استفاده از آنتی هیستامین ها یا استروئیدهای موضعی برای ضایعات پوستی، سفالوسپورین های نسل اول یا آموکسی سیلین برای عفونت ادراری، فیزیوتراپی و استامینوفن برای کمردرد و سردرد.

 

دکتر فاطمه دهقانی فیروزآبادی
پزشک عمومی

دکتر بابک قلعه باغی
فوق تخصص آلرژی و ایمونولوژی بالینی

 

منبع

ادامه مطلب

درد زانو در بزرگسالان و نوجوانان : ارزیابی اولیه

درد زانو در بزرگسالان و نوجوانان : ارزیابی اولیه

تقریبا 25 درصد از بزرگسالان دچار درد زانو هستند و شیوع درد زانو در طی 20 سال گذشته تقریبا 65 درصد افزایش داشته است و سالانه تقریبا 4 میلیون افراد به دلیل درد زانو به مراکز درمانی مراجعه می کنند.

در ارزیابی اولیه، باید علل اورژانسی بررسی و ارجاع داده شوند.

 

جنبه های اصلی در بررسی شرح حال بیمار شامل موارد زیر است:

  1. سن
  2. محل، شروع، مدت زمان و کیفیت درد زانو
  3. علائم مکانیکی و سیستمیک همراه
  4. سابقه تورم زانو
  5. سابقه ضربه به زانو
  6. سابقه جراحی یا بیماری قبلی

 

بیمارانی که نیاز به مراجعه اورژانسی دارند شامل:

  1. تورم ، درد شدید زانو و بی ثباتی یا عدم تحمل وزن به دنبال ترومای حاد
  2. تب، تورم، اریتم وکاهش محدوده حرکتی ناشی ازعفونت مفصل زانو

 

بررسی های کلی زیر در معاینه زانو لازم است:

  1. لمس و بررسی زانو
  2. ارزیابی دامنه حرکت و قدرت زانو
  3. بررسی عصبی و عروقی
  4. انجام آزمایشات اختصاصی شامل تحریک زانو

 

تصویربرداری در موارد زیر ضروری است:

  1. درد مزمن زانو بیش از شش هفته
  2. درد حاد به دنبال ضربه همراه با علائم اورژانسی

 

سونوگرافی عضلانی و اسکلتی برای ارزیابی موارد زیر به کار می رود:

  1. ارزیابی مایع مفصلی
  2. کیست ها مانند کیست بیکر
  3. بررسی ساختارهای سطحی

 

 کاربرد داردMRI در موارد زیر

  1. موارد اورژانسی در صورت نیاز به جراحی
  2. درد مداوم زانو علی رغم درمان های حمایتی

 

چنانچه شرح حال اولیه و معاینه فیزیکی تشخیص احتمالی بیماری زانو را مطرح کند، با استفاده از آزمایشات آزمایشگاهی می توان تشخیص را تایید کرد.

 

دکتر فاطمه دهفانی فیروزآبادی
پزشک عمومی

دکتر بابک قلعه باغی
فوق تخصص آلرژی و ایمونولوژی بالینی

 

منبع

ادامه مطلب

بی اختیاری مدفوع چیست؟

بی اختیاری مدفوع چیست؟

بی اختیاری مدفوع ضعف یا عدم کنترل حرکات روده است که منجر به نشت مدفوع در زمان غیر منتظره می شود. این مشکل بیشتر در زنان و افراد مسن از هر دو جنس شایع است.

بسیاری از افرادی که دچار بی اختیاری مدفوع هستند خجالت می کشند تا در مورد این مشکل با پزشک خود مشورت کنند و گمان می کنند هیچ راه حلی برای مشکل آن ها وجود ندارد. درحالیکه درمان های مؤثر بسیاری برای بی اختیاری مدفوع وجود دارد.

 

علایم بی اختیاری مدفوع

علایم بی اختیاری مدفوع می تواند خفیف باشد مانند مشاهده رگه ها یا لکه های نشتی مدفوع در لباس زیر یا شدید باشد مانند عدم کنترل کل مدفوع.

 

علت بی اختیاری مدفوع چیست؟

عملکرد روده توسط 3 عامل کنترل می شود: فشار دریچه مقعد، احساس رکتوم (قسمت انتهایی معده) و ظرفیت ذخیره سازی رکتوم.

دریچه مقعد عضله ای است که برای جلوگیری از خروج مدفوع از رکتوم منقبض می شود. این عضله در حفظ اراده در مدفوع کردن نقش مهمی دارد. احساس رکتوم به فرد هشدار می دهد که مدفوع باید دفع شود و زمان مراجعه به دستشویی است. رکتوم می تواند گشاد شده و مدفوع را برای مدتی پس از هشدار رکتوم نگه دارد که به این حالت طرفیت ذخیره سازی رکتوم گفته می شود. بعلاوه فرد باید قادر باشد تا به موقع به دستشویی مراجعه کند. اگر هریک از این عوامل مشکل داشته باشند بی اختیاری مدفوع ایجاد می شود.

آسیب عضلانی یکی از اصلی ترین علل ایجاد بی اختیاری مدفوع است. در زنان این آسیب معمولاً  طی زایمان رخ می دهد. این حالت اغلب در زایمان های سخت که نیاز به استفاده از فورسپس یا اپی زیوتومی است اتفاق می افتد. اپی زیوتومی برشی در دیواره بین مقعد و واژن برای گشادتر کردن مجرای خروجی و تسهیل خروج نوزاد است. آسیب های عضلانی در جراحی های مقعد مانند جراحی هموروئید نیز رخ می دهند. همچنین در افرادی که سندرم روده تحریک پذیر دارند نیز رخ می دهد.

اغلب افراد ضعف عضلانی را نادیده می گیرند. زمانی که عضلات ضعیف باشند بی اختیاری مدفوع در آینده روی خواهد داد. در این حالت ساختار حفاظت کننده در اطراف مقعد نیز شل خواهند بود.

آسیب به اعصابی که عضلات مقعد را کنترل می کنند یا احساس رکتال را تنظیم می کنند نیز یکی دیگر از دلایل اصلی بی اختیاری مدفوع  است.

آسیب عصبی در شرایط زیر رخ می دهد:

  • طی زایمان
  • زور زدن و فشار شدید و طولانی برای دفع مدفوع
  • در بیماری هایی مثل دیابت، تومورهای طناب نخاعی و ام اس (MS)

بی اختیاری مدفوع به وسیله کاهش در حالت ارتجاعی رکتوم ایجاد می شود که باعث کاهش زمان بین احساس دفع و مراجعه به دستشویی می شود. از آنجا که کنترل اسهال سخت تر از مدفوع معمولی است فشار بیشتری برای کنترل آن لازم است و ممکن است سبب بی اختیاری در مدفوع شود.

 

بی اختیاری مدفوع چگونه تشخیص داده می شود؟

ممکن است پزشک همزمان با معاینات بالینی آزمایش های دیگری مانند مانومتری آنورکتال انجام دهد. در این آزمایش  فشار مقعد، خاصیت ارتجاعی رکتوم و احساس رکتوم ارزیابی می شود. این آزمایشات به تشخیص علت بیماری کمک می کند.

 

آیا می توان از بی اختیاری مدفوع جلوگیری کرد؟

حتی اگر بتوانید خطر بروز بی اختیاری مدفوع را کاهش دهید اما ممکن است نتوانید از بروز آن جلوگیری کنید. این امر به این دلیل است که شما به هیچ وجه نمی توانید از آسیب عضلات مقعد جلوگیری کنید زیرا علی رغم تلاش های شما برای تقویت عضلات مقعد، آن ها به مرور زمان ضعیف می شوند.

 

درمان بی اختیاری مدفوع

خوشبختانه برای این مشکل درمان های موثری وجود دارد بنابراین مهم است که شما راجع به این بیماری با پزشک خود صحبت کنید. تلاش برای درمان به تنهایی توسط خودتان معمولاً ناموفق خواهد بود. پزشک یک یا چند مورد از درمان های زیر را توصیه می کند:

تغییر رژیم غذایی: جلوگیری از اسهال و یبوست اغلب اوقات در کنترل بی اختیاری موثر است. تغییر رژیم غذایی مانند تنظیم میزان فیبر مصرفی، نوشیدن مایعات بیشتر و تغییر میزان غذای مصرفی اغلب از اسهال و یبوست جلوگیری می کند.

داروها: پزشک برای درمان بی اختیاری ممکن است مسهل ها، داروهای ضد اسهال یا نرم کننده های مدفوع را برای شما تجویز کند. قبل از مصرف هر دارویی برای درمان بی اختیاری با پزشک خود مشورت کنید.

تمرین روده: ایجاد زمان دفع منظم و مشخص کمک زیادی به شما خواهد کرد. پس از خوردن غذا یا زمان های مشخص به دستشویی بروید یا درمان فیزیکی رکتوم، مقعد انجام دهید. این روش انقباض دریچه شما را اندازه می گیرد که شامل ورزش های خاصی است. این نوع تمرین می تواند عضله دریچه شما را محکم تر کند و به شما اجازه دهد مدفوع خود را راحت تر کنترل کنید.

جراحی: روش های جراحی متعددی وجود دارد که می تواند به  درمان بیماری شما کمک کند. اغلب این جراحی ها ترمیم یا تعویض عضله دریچه را شامل می شود.

 

سبک زندگی با بی اختیاری مدفوع

بی اختیاری مدفوع فارغ از سن می تواند زندگی شما را از نظر اجتماعی و عاطفی تحت تاثیر قرار دهد. در هر صورت اجازه ندهید که این مشکل شما را منزوی کند. اگر بی اختیاری مدفوع دارید از صحبت با پزشک خجالت نکشید. این یک بیماری قابل درمان است. پزشک می تواند بهترین روش درمانی را برای شما توصیه کند.

اگر یک برنامه درمانی به طور کامل بی اختیاری مدفوع شما را برطرف نکند بسیاری از محصولات دیگر وجود دارند که به شما کمک می کنند تا با احتیاط آن را پنهان کنید. این موارد شامل لباس زیر یکبار مصرف و استفاده از پوشک برای نشت جزئی مدفوع می باشد.

 

سؤالاتی که باید از پزشک خود بپرسید

  • بهترین روش درمانی برای من چیست؟
  • مدت زمان درمان من چقدر طول خواهد کشید؟
  • چه کارهایی در خانه برای کمک به درمان خود انجام دهم؟
  • آیا دارویی وجود دارد که مصرف کنم؟
  • آیا تمرینات کمک می کند؟
  • مدت زمان بهبودی من پس از جراحی چقدر خواهد بود؟
  • آیا پس از عمل مجبور به انجام درمان جسمی خواهم شد؟
  • آیا باید فیبر بیشتری مصرف کنم؟

 

سیده طاهره میرصالحی
کارشناس زیست شناسی و کارشناس ارشد بیوشیمی

دکتر بابک قلعه باغی
فوق تخصص آلرژی و ایمونولوژی بالینی

منبع

ادامه مطلب

لنفوم (آموزش همگانی)

لنفوم (آموزش همگانی)

لنفوم سرطانی است که از دستگاه لنفاوی منشا می گیرد. دستگاه لنفاوی شبکه ای از گره های لنفاوی را به صورت  ساختارهای گرد و کوچک در زیر پوست تشکیل می دهد که به طور گسترده ای در سراسر بدن از جمله گردن، زیر بغل، کشاله ران و ... یافت می شوند و نقش کلیدی در سیستم ایمنی بدن ایفا می کنند. لنفوم انواع مختلفی دارد که معمولاً به عنوان لنفوم غیر هوچکین و لنفوم هوچکین طبقه بندی می شود.

 

چه کسانی به لنفوم مبتلا می شوند؟

امکان ایجاد لنفوم در همه افراد وجود دارد اما در دو گروه سنی متفاوت شایع تر است: در جوانان (سنین 20 تا 30 سال) و در سنین بالا (بالاتر از 60 سال). مردان نسبت به زنان در معرض خطر بیشتری هستند و درصد ابتلا در افراد سیگاری و چاق نیز در هر دو جنس بالا است.

 

نشانه های لنفوم چیست؟

لنفوم معمولاً باعث تورم و بزرگی یک یا چند غده لنفاوی می شود. این علایم بیشتر در غدد لنفاوی گردن و زیر بغل به صورت برآمدگی های بزرگتر از حد معمول مشاهده می شوند که اغلب قابل لمس و بدون درد هستند. علایم دیگر لنفوم، احساس خستگی، کاهش وزن غیر قابل توضیح و یا  تعریق غیر عادی در شب به گونه ای که لباس های بیمار خیس می شود.

 

تشخیص لنفوم

اگر پزشک به لنفوم مشکوک باشد آزمایش خون یا سی تی اسکن تجویز می کند. گاهی پزشک بخش کوچکی از گره لنفاوی متورم را برای بررسی میکروسکوپی از بدن خارج می کند که به این عمل بیوپسی گفته می شود.

 

درمان لنفوم

معمولا پزشکان بسته به نوع و شدت لنفوم از داروهای داخل وریدی به نام شیمی درمانی و پرتودرمانی استفاده می کنند که برای تابش اشعه به منظور از بین بردن سلولهای سرطانی استفاده می شود.

 

آیا می توان آن را درمان کرد؟

لنفوم به طور موثری قابل درمان است. از هر 10 نفر، 7 نفر از بیماران مبتلا به لنفوم غیر هوچکین و از هر 5 نفر، 4 نفر ازبیماران مبتلا به لنفوم هوچکین، پس از تشخیص به مدت 5 سال زنده مانده اند.

 

آیا پس از درمان نیاز به مراجعه به پزشک دارم؟

بله، اکثر بیماران مبتلا به لنفوم پس از بهبودی دچار عود بیماری می شوند. همچنین به دلیل عوارض جانبی ناخواسته داروها و پرتودرمانی لازم است که به طور مرتب به پزشک مراجعه کنید.

 

سیده طاهره میرصالحی
کارشناس زیست شناسی و کارشناس ارشد بیوشیمی

دکتر بابک قلعه باغی
فوق تخصص آلرژی و ایمونولوژی بالینی

 

منبع

ادامه مطلب

احتباس ادراری در بزرگسالان: ارزیابی و مدیریت اولیه

احتباس ادراری در بزرگسالان: ارزیابی و مدیریت اولیه

احتباس ادراری به ناتوانی در دفع اختیاری ادرار کافی به صورت حاد یا مزمن است.

این شرایط به طور عمده مردان را درگیر می کند.

از شایع ترین علل احتباس ادراری، انسداد است و در 53 درصد موارد، هیپرپلازی خوش خیم پروستات وجود دارد.

علل دیگر شامل علل عفونی، التهابی، عصبی و برخی علل ناشناخته می باشد.

 

ارزیابی اولیه بیماران باید شامل گرفتن یک تاریخچه دقیق در موارد زیر است:

  1. داروهایی که بیمار در حال حاضر استفاده میکند
  2. داروهایی که بیمار بدون نسخه پزشک مصرف می کند
  3. داروهای گیاهی

 

سپس جهت بیماران باید معاینه فیزیکی و ارزیابی عصبی صورت گیرد و آزمایش تشخیصی جهت اندازه گیری حجم باقیمانده ادراری انجام شود.

توافقی جهت مقدار حجم باقیمانده ادراری در موارد احتباس ادراری حاد وجود ندارد اما انجمن ارولوژی احتباس ادراری مزمن را به عنوان حجم باقیمانده ادراری بیشتر از 300 میلی گرم در دو نوبت جداگانه وحداقل برای شش ماه تعریف کرده است.

مدیریت اولیه احتباس ادراری شامل ارزیابی میزان انسداد مجرای ادراری و انجام کاتتراسیون سریع جهت رفع فشار بر روی مثانه می باشد.

کاتترهای سوپراپوبیک باعث بهبودی بهتربیمار شده و خطر عفونت باکتریایی مثانه و مجاری ادراری و احتمال کاتترگذاری مجدد در کوتاه مدت را کاهش می دهند.

کاتترهای آغشته به آلیاژ نقره و آنتی بیوتیک از لحاظ بالینی در کاهش عوارض بی ارزش هستند.

مدیریت تکمیلی و درمان کامل تر، با تعیین علت احتباس ادراری و میزان مزمن بودن آن سنجیده می شود و شامل استفاده از مسدودکننده های آلفا همراه با آزمایشات تخلیه ادراری می باشد.

بیماران با احتباس ادراری به علت بیماری های عصبی پیش زمینه ای باید تحت نظر متخصصان اعصاب و ارولوژی بطور همزمان قرار بگیرند.

 

دکتر فاطمه دهقانی فیروزآبادی
پزشک عمومی

دکتر بابک قلعه باغی
فوق تخصص آلرژی و ایمونولوژی بالینی

منبع

ادامه مطلب

شقاق مقعدی چیست؟

شقاق مقعدی چیست؟

شقاق (فیشر) مقعدی یک بیماری شایع است که در آن لبه داخلی مقعد دچار ترک خوردگی یا چاک خوردگی کوچک می شود که اکثر اوقات با بواسیر اشتباه گرفته می شود.

 

علائم شقاق مقعدی

شایعترین علایم شقاق مقعد احساس درد در مقعد و اطراف آن است و اغلب با عبور مدفوع درد مضاعفی احساس و پس از اجابت مزاج بر روی دستمال توالت، خون مشاهده می شود. ترک خوردگی مقعد سبب ایجاد خارش در ناحیه مقعد نیز می شود.

 

علت ایجاد شقاق مقعدی چیست؟

شقاق مقعدی معمولا در نتیجه حرکت روده و آسیب به کانال مقعدی ایجاد می شود. همچنین عواملی مانند اسهال مکرر، کاهش جریان خون ناحیه مقعد در افراد مسن، زایمان و بیماری کرون نیز سبب ایجاد شقاق مقعدی می شود.

 

شقاق مقعدی چگونه تشخیص داده می شود؟

معاینه مقعدی یا رکتوم یک روش تشخیصی شقاق مقعدی است. آندوسکوپی به دیدن شکاف و تشخیص کمک می کند. گاهی پزشک با استفاده از دستکش و انگشت خود کانال مقعدی را معاینه می کند.

 

آیا می توان از شقاق مقعد پیشگیری کرد؟

اجابت مزاج منظم و جلوگیری از ابتلا به یبوست مناسب ترین شیوه برای پیشگیری است. خوراکی های پر فیبر مانند میوه، سبزیجات و غلات کامل را به رژیم غذایی روزانه خود اضافه کنید. مصرف مایعات را بیشتر کنید. ورزش منظم روزانه نیز به حرکت دستگاه گوارش کمک می کند.

 

درمان شقاق مقعدی

تقریبا نیمی از ترک خوردگی و شکاف های مقعدی به خودی خود بهبود می یابند و به هیچ وجه به درمان نیازی ندارند. اگر شقاق مقعدی بهبود پیدا نکرد سایر روش ها مانند پمادهای مسدودکننده کانال کلسیم یا نیترات نیز می توانند به روند بهبودی کمک کنند. گاهی تزریق بوتاکس به عضله داخل مقعد نیز برای درمان استفاده می شود. اگر بیماری به درمان دارویی جواب نداد یا اینکه پس از بهبود اولیه مجددا عود کند از روش جراحی یا لیزر شقاق به عنوان آخرین راه حل درمانی استفاده می شود.

 

کیفیت زندگی با وجود داشتن شکاف مقعد

پزشک برای درمان، ملین های مدفوع تجویز می کند تا در حین بهبودی شقاق، دستشویی رفتن راحت تر و شکاف ها درمان شوند. پمادهای بی حس کننده سبب کاهش درد هنگام اجابت مزاج می شوند. پماد زینک اکساید و هیدروکورتیزون 1٪ می توانند به تسکین درد کمک کنند. به جای دستمال توالت از دستمال مرطوب لطیف فاقد الکل استفاده کنید.

نشستن در وان یا لگن آب ولرم می تواند به بهبود شقاق کمک کرده و احساس بهتری به شما دهد. وان را با آب ولرم کافی پر کنید تا باسن شما را بپوشاند. از صابون یا کف و سایر محصولات مشابه استفاده نکنید مگر اینکه توسط پزشک تجویز شود. هر روز حدود 10 دقیقه به مدت 2 تا 3 بار از این روش استفاده کنید.

امکان عود مجدد در افرادی که یک بار به شقاق مقعدی مبتلا شده اند وجود دارد بنابراین تنظیم عادات اجابت مزاج حیاتی است. ممکن است به دلیل ترس از درد مقعد جلوی دفع مدفوع را بگیرید اما این کار باعث سفت شدن مدفوع و بدتر شدن زخم مقعد می شود. مصرف منظم رژیم غذایی پر فیبر و مایعات فراوان برای کمک به روند بهبودی توصیه می شود.

 

سؤالاتی که باید از پزشک خود بپرسید

  • چگونه می توان فیبر بیشتری به رژیم غذایی خود اضافه کنم؟
  • آیا باید از ملین استفاده کنم؟
  • آیا باید از مکمل های فیبر استفاده کنم؟
  • در صورتی که شقاق مقعدی داشته باشم از چه چیزی استفاده می کنم؟

 

سیده طاهره میرصالحی
کارشناس زیست شناسی و کارشناس ارشد بیوشیمی

دکتر بابک قلعه باغی
فوق تخصص آلرژی و ایمونولوژی بالینی

 

منبع

ادامه مطلب

اسکولیوز چیست؟

اسکولیوز چیست؟

به طور معمول ستون فقرات هر فرد دارای انحنای طبیعی است. اسکولیوز که در دختران بیش از پسران ایجاد می شود، به انحنای غیر طبیعی ستون فقرات گفته می شود که در آن ستون فقرات کج می شود و حالت C یا S  شکل به خود می گیرد.

 

علائم اسکولیوز

اسکولیوز ممکن است در کودکی آغاز شود  اما اغلب تا نوجوانی مورد توجه قرار نمی گیرد. علائم اصلی، داشتن شانه های ناهمسطح و خم شدن یک طرفه بدن است. اگر ستون فقرات بسیار کج شده باشد دنده ها یا استخوان لگن به یک طرف بیرون زدگی داشته باشند. گاهی افرادی که اسکولیوز دارند دچار کمردرد نیز می شوند.

 

چه عواملی باعث اسکولیوز می شود؟

علت دقیق اسکولیوز ناشناخته است. این حالت می تواند به سبک زندگی خانوادگی ربط داشته باشد یا می تواند در اثر آسیب، بیماری، عفونت یا نقص هنگام تولد ایجاد شود. گاهی با استفاده مکرر از یک طرف بدن بیش از طرف دیگر، مانند حرکت یا فعالیت خاص اسکولیوز ایجاد یا بدتر می شود.

 

اسکولیوز چگونه تشخیص داده می شود؟

در صورت کمردرد یا سایر علائم اسکولیوز به پزشک مراجعه کنید. پزشک معاینه بدنی انجام می دهد و سابقه سلامتی و خانوادگی شما را بررسی می کند. عکس رادیوگرافی به پزشک نشان خواهد داد که شدت انحنای اسکولیوز چقدر است. معاینات منظم و اطلاعات غربالگری مدارس از وضعیت سلامت کودکان به پزشک کمک خواهد کرد تا اسکولیوز را تشخیص دهد.

 

پیشگیری از اسکولیوز

در حال حاضر قابل پیشگیری نیست.

 

درمان

موارد خفیف اسکولیوز نیاز به درمان ندارد. اما لازم است تحت مراقبت پزشکی قرار بگیرید تا وضعیت شما بدتر نشود. انحنای ستون فقرات می تواند موقت یا دائمی باشد و اغلب با گذشت زمان بهبود می یابد (به خصوص برای کودکان در هنگام رشد). معمولا استفاده از بریس (کمربند و سینه بند) طبی توسط پزشک توصیه می شود. انواع جدیدتر بریس، سبک تر و نازک تر هستند و پس از پوشیدن، کمتر قابل مشاهده بوده و این امکان را فراهم می آورند که فرد مانند افراد عادی لباس بپوشد. جراحی برای اصلاح تغییر شکل تنها در موارد شدید توصیه می شود. در جراحی، استخوان ها در ستون فقرات جابجا می شوند و میله ای برای تقویت ستون فقرات در آن قرار می گیرد تا به صاف کردن آن کمک کند.  لازم است در مورد فواید و خطرات جراحی با پزشک خود صحبت کنید. این عوامل به سن، وضعیت سلامت جسمانی و میزان انحنای ستون فقرات شما بستگی دارد.

 

کیفیت زندگی با داشتن اسکولیوز

اسکولیوز در اکثر افراد بسیار خفیف بوده و مشکلی ایجاد نخواهد کرد. درمان اسکولیوز می تواند وضعیت انحنا را کنترل کند. در موارد نادر میزان زیاد انحنای ستون فقرات باعث محدود شدن فضای موجود برای عملکرد ریه ها و قلب می شود.

 

سوالاتی که لازم است از پزشک خود بپرسید

  • شدت انحنای ستون فقرات من چقدر است؟
  • اسکولیوز من موقتی است یا دائم؟
  • آیا نیاز به استفاده از بریس یا جراحی دارم؟
  • مزایا و خطرات جراحی چیست؟
  • آیا فیزیوتراپی یک گزینه درمانی است؟
  • آیا ورزش کردن بی خطر است؟
  • با تغییر سبک زندگی چگونه می توانم به صاف کردن ستون فقرات خود کمک کنم؟
  • آیا اسکولیوز باعث بروز مشکلات سلامتی طولانی مدت خواهد شد؟

 

سیده طاهره میرصالحی
کارشناس زیست شناسی و کارشناس ارشد بیوشیمی

دکتر بابک قلعه باغی
فوق تخصص آلرژی و ایمونولوژی بالینی

 

منبع

ادامه مطلب

سوء هاضمه چیست؟

سوء هاضمه چیست؟

سوء هاضمه یک بیماری شایع دستگاه گوارش است که هضم غذا دچار مشکل می شود. هرکسی ممکن است سوء هاضمه را در طول زندگی خود تجربه کند و گاهی در تمام مدت زندگی یک فرد ادامه دارد. علائم و دلایل ایجاد این بیماری متفاوت است اما اگر سوء هاضمه علت مشخصی نداشته باشد به آن سوء هاضمه عملکردی گفته می شود.

 

نشانه های سوء هاضمه

سوء هاضمه می تواند به صورت درد معده احساس شود یا طیف وسیعی از علایم را نشان دهد که شامل موارد زیر است:

  • درد، ناراحتی یا احساس سوزش در قفسه سینه یا معده
  • آروغ زدن
  • نفخ
  • درد معده و باد معده
  • رفلاکس اسید معده
  • سوزش سردل
  • حالت تهوع و استفراغ

اگر علایم بیش از دو هفته طول کشید حتما به پزشک مراجعه کنید و در صورت شدید بودن علایم همانند موارد زیر فورا تحت مراقبت های ویژه قرار بگیرید.

  • تنگی نفس
  • مشکل بلع
  • استفراغ مداوم
  • استفراغ خونی
  • درد ناگهانی در قفسه سینه، بازو، گردن یا فک
  • عرق سرد
  • مدفوع سفت، تیره و خونی

 

علت ایجاد سوء هاضمه

  • مصرف غذاهای خاصی که هضم آنها دشوار است، مانند غذاهای سرشار از ادویه، چربی، اسیدیا فیبر
  • دیر غذا خوردن
  • مصرف الکل
  • مصرف کافئین زیاد
  • مصرف بعضی از داروها
  • کمبود خواب

 

مشکلات دستگاه گوارش یا سایر موارد بهداشتی نیز می تواند باعث سوء هاضمه شوند که شامل:

  • ریفلاکس اسید معده، بیماری ریفلاکس معده (GERD): برگشت محتویات معده به داخل مری (لوله ای که سبب اتصال دهان و معده به هم می شود) که یک واکنش در برابر غذا و نوشیدنی است. ریفلاکس اسید نیز باعث استفراغ می شود. این حالت به دلیل زیاد بودن اسید معده اتفاق می افتد که باعث سوزش سر دل نیز می گردد.
  • سندرم روده تحریک پذیر: نوعی اختلال روده ای است. علائم آن شامل درد معده، نفخ، گاز روده، یبوست و اسهال است.
  • عفونت: عفونت ناشی از هلیوباکتر پیلوری (Helicobacter pylori): می تواند سوء هاضمه ایجاد کند.
  • بیماری گاستروپارزی یا فلج معده: در این بیماری عضلات موجود در دستگاه گوارش از کار می افتد و حرکت غذا متوقف شده و بر هضم غذا تأثیر می گذارد. علائم آن شامل تهوع، استفراغ، درد معده، نفخ و رفلاکس اسید است.
  • ایجاد زخم: زخم معده، روده کوچک یا مری.
  • گاستریت: باعث ایجاد ورم یا التهاب مخاط معده می شود.
  • سرطان معده: این بیماری در موارد نادر سبب ایجاد سوء هاضمه می شود.

 

تشخیص سوء هاضمه

پزشک ابتدا درباره علایم و وضعیت سلامتی شما سوال می کند و شما را به طور کامل از نظر بدنی معاینه می کند. اگر علائم هشدار دهنده در سابقه بیماری یا در طول معاینه وجود داشته باشد، پزشک آزمایشات لازم مانند آزمایش خون، آزمایش ادرار و مدفوع، رادیوگرافی یا سونوگرافی را برای تعیین علت سوء هاضمه تجویز می کند. گاهی پزشک برای دیدن داخل معده و بررسی مشکلات مجرای گوارشی آندوسکوپی انجام می دهد که طی آن لوله ای نازک را که دارای دوربین مخصوصی است تا انتهای مری وارد می کند.

 

پیشگیری از سوء هاضمه

راه های زیادی برای پیشگیری وجود دارد. در مرحله اول باید از بدن خود و نحوه واکنش آن نسبت به مواد غذایی و نوشیدنی های مختلف آگاهی کامل داشته باشید. سعی کنید در صورت امکان از مصرف غذاهای تند و اسیدی و نوشیدنی های گازدار که باعث سوء هاضمه می شوند خودداری کنید. در طول روز وعده های غذایی کمتری بخورید اما در شب خیلی دیر غذا نخورید و بلافاصله پس از خوردن غذا نخوابید. استفاده از الکل را محدود کنید. مصرف دخانیات را ترک کنید. استرس و کمبود خواب نیز می تواند علایم را بدتر کند.

 

درمان سوء هاضمه

درمان به عاملی که باعث سوء هاضمه شده است بستگی دارد. روش های پیشگیری از سوء هاضمه نیز جنبه درمانی دارد. این موارد شامل تغییر رژیم غذایی و نحوه غذا خوردن است. خواب بیشتر و کاهش استرس نیز به شما کمک می کند.

اگر زخم معده دارید، با مصرف داروهای کاهش دهنده اسید معده درمان می شوید. مصرف آنتی بیوتیک برای درمان عفونت معده لازم است. تا حد ممکن از مصرف داروهای بدون نسخه اجتناب کنید. قبل از شروع مصرف دارو با پزشک خود مشورت کنید.

 

  • داروهای ضد درد و ضد التهاب: مانند ایبوپروفن و ناپروکسن، نه تنها کمکی به سوء هاضم نمی كنند بلکه وضعیت شما را بدتر می کنند، به ویژه اگر مرتبا مصرف شوند.
  • داروهای ضد اسید معده: مصرف این داروها می توانند به کاهش برخی از علایم سوء هاضمه کمک کنند.
  • مسدود کننده های گیرنده های تیپ 2 هیستامین (رانی تیدین، سایمتیدین، فاموتیدین): می توانند به کاهش درد و علایم کمک کند اما نباید به صورت طولانی مدت مصرف شوند.
  • مهارکننده های پمپ پروتون: داروهایی مانند امپرازول و لانزوپرازول به مسدود شدن محل تولید اسید در معده کمک می کنند.

گاهی بیمار براساس علت سوء هاضمه به درمان دیگری نیز احتیاج پیدا می کند.

 

کیفیت زندگی با داشتن سوء هاضمه

بیشتر افرادی که سوء هاضمه دارند زندگی عادی را پشت سر می گذارند. ایجاد تغییراتی در سبک زندگی برای پیشگیری از سوء هاضمه حیاتی است. شاید برای پیشگیری و درمان علایم به دارو احتیاج داشته باشید. برای درمان و مدیریت هرگونه مشکل سوء هاضمه از پزشک خود کمک بخواهید.

 

اغلب سوء هاضمه نشان دهنده یک مشکل جدی مانند زخم عمیق معده است. در موارد نادر سرطان معده نیز باعث ایجاد سوء هاضمه می گردد. اگر سوء هاضمه دارید، با پزشک خود صحبت کنید. بخصوص اگر موارد زیر در مورد شما صدق کند:

  • سن بالای 50 سال
  • کاهش وزن بدون دلیل
  • مشکل در بلع
  • استفراغ شدید
  • مدفوع سیاه و تیره

 

سؤالاتی که باید از پزشک خود بپرسید

  • آیا داروهای خاصی برای درمان سوء هاضمه من وجود دارند؟ عوارض جانبی آن ها چیست؟
  • آیا داروهی خاصی هست که از مصرف آن ها اجتناب کنم؟
  • چه اقداماتی به درمان سوء هاضمه من کمکی نمی کنند؟

 

سیده طاهره میرصالحی
کارشناس زیست شناسی و کارشناس ارشد بیوشیمی

دکتر بابک قلعه باغی
فوق تخصص آلرژی و ایمونولوژی بالینی

 

منبع

ادامه مطلب