آخـریــن مطالب «گوارش»



پروبیوتیک چیست؟

پروبیوتیک چیست؟

پروبیوتیک ها به ارگانیسم های زنده ای(باکتری و مخمرها) گفته می شوند که برای بهبود سلامت لازم هستند.

چرا باید از پروبیوتیک ها استفاده کنم؟

بدن ما محل زندگی هزاران ارگانیسم می باشد و تنوع مناسب این موجودات عامل سلامتی بدن مان می باشد. انواع متفاوت میکروارگانیسم ها مسئول کارهای متفاوتی هستند. تعدادی از آن ها بوسیله ی مبارزه با ارگانیسم های ایجاده کننده بیماری از ما محافظت می کنند. برخی از این ارگانیسم ها با سلولهای ایمنی جهت کنترل التهاب و جلوگیری از واکنش های آلرژیک تعامل میکند.

ارگانیسم های زنده سالم و حافظ سلامتی ما توسط غذاهای خاصی که ما می خوریم همزمان با ما تغذیه می شوند. در برخی مواقع (مانند مصرف آنتی بیوتیک ها یا داشتن اسهال) تعداد این ارگانیسم ها کم می شود که در این مواقع با مصرف پروبیوتیک ها میتوان تعداد این ارگانیسم های محافظتی را افزایش داد.

 

کدام یک از مشکلات گوارشی با پروبیوتیک ها بهبود می یابد؟

پروبیوتیک ها در موارد اسهال های ناشی از مصرف آنتی بیوتیک اسهال های ناشی از کلستریدیوم دیفیسیل کولیت السراتیو سندرم روده تحریک پذیر می تواند موثر باشد. هم چنین در مشکلات کولیت در نوزادان نیز موثر می باشد.

 

کدام یک از مشکلات گوارشی با پروبیوتیک ها بهبود نمی یابد؟

پروبیوتیک ها در مواردی که بیمار پانکراتیت یا بیماری کرون دارد موثر نمی باشند.

 

کدام یک از انواع پروبیوتیک ها موثرتر می باشند؟

بیفیدوباکتریوم، لاکتوباسیل، لوکونوستوک، ساکارومیس، بولاردی و استرپتوکوک.

 

خطرات مصرف پروبیوتیک چیست؟

پروبیوتیک ها برای اکثر افراد بی خطر محسوب می شوند( نوزادان، کودکان، بزرگسالان و افراد مسن). اما ممکن است در افراد با سابقه سرطان و یا نقص سیستم ایمنی منجر به عفونت های خونی شدید شوند.

 

به چه چیزهایی در هنگام خرید پروبیوتیک ها باید توجه کنم؟

سه چیز مهم است:

  1. تنوع:  پروبیوتیک با انواع مختلف ارگانیسم ها گزینه ی بهتری است نسبت به یک نوع ارگانیسم.
  2. دوز: اندازه گیری براساس واحدهای تشکیل دهنده کلونی می باشد.شما باید حداقل 10 میلیارد واحد تشکیل دهنده کلونی در هرگونه را انتخاب کنید.
  3. نحوه مصرف: کپسول های پروبیوتیک منجر به افزایش لود پروبیوتیک در روده شما می شوند. انواع دیگر پروبیوتیک شامل پودر کپسول ژلاتینی لثه ای مایعات و موادغذایی مثل ماست می باشند. از روش مصرفی که آسان تر و راحت تر(جهت استفاده مرتب و منظم) می باشد استفاده کنید.

 

دکتر فاطمه دهقانی فیروزآبادی
پزشک عمومی

 

منبع

ادامه مطلب

سرطان مری

سرطان مری

سرطان مری میزان مرگ و میر بالایی در جهان دارد و سیر و پیشرفت بیماری شدید است.

سرطان سلول سنگفرشی مری و آدنوکارسینوم مری بیشترین میزان سرطان های مری را شامل می شود.

سرطان سلول های سنگفرشی مری در کشورهای غیر صنعتی شایع بوده و از اهمیت بالایی برخوردار است و عوامل خطر آن شامل موارد زیر است: استعمال دخانیات، مصرف الکل و بیماری آشالازی.

سرطان آدنوکارسینوم مری در کشورهای توسعه یافته شایع بوده و و عوامل خطر آن شامل موارد زیر است: بیماری ریفلاکس معده، چاقی و سیگار کشیدن.

اگرچه سرطان مری در مراحل اولیه بدون علامت است اما اختلال در بلع (به تنهایی و یا همراه با کاهش وزن ناخواسته) از شایع ترین علائم سرطان مری می باشد.

اگر بیمار دچار علائم مشکوک به سرطان مری باشد پزشکان باید در بررسی آندوسکوپی آستانه پایین را جهت تشخیص مد نظر قرار دهند.

چنانچه تشخیص سرطان مری قطعی شود باید آزمایشات زیر جهت تایید تشخیص انجام پذیرد:

  1. PET
  2. CT Scan

در صورت عدم یافتن متاستاز دوردست، باید سونوگرافی اندوسکوپیک جهت بررسی عمق تومور و ارزیابی درگیری غدد لنفاوی صورت پذیرد.

تومورهای موضعی، با برداشتن مخاط توسط آندوسکوپی قابل درمان است. در حالی که تومورهای با درگیری بیشتر، نیاز به شیمی درمانی و برداشتن قسمتی از مری و رادیو تراپی دارند.

تومورهای با وسعت درگیری بالا و متاستاز دوردست، نیاز به اقدامات و مداخلات خاصی نداشته و فقط توصیه به تسکین درد بیماران شده است.

غربالگری جهت سرطان مری و یا اقدامات پیشگیرانه توصیه نمی شود و در مطالعات موثر نبوده است.

 

دکتر فاطمه دهقانی فیروزآبادی
پزشک عمومی

 

منبع

ادامه مطلب

بیماری کرون: تشخیص و مدیریت

بیماری کرون: تشخیص و مدیریت

بیماری کرون یک بیماری التهابی مزمن است که دستگاه گوارش را درگیر می کند.

این بیماری ممکن است منجر به ضایعات گوارشی از دهان تا مقعد و عوارض خارج روده ای شود.

شیوع بیماری کرون در بزرگسالان و کودکان در حال افزایش است.

پیش زمینه ژنتیکی و عوامل محیطی مستعد کننده که منجر به ابتلا به این بیماری می شوند شناسایی شده اند.

علائم رایج این بیماری شامل اسهال، درد شکم، خونریزی معده، تب، کاهش وزن و خستگی می باشند.

معاینه فیزیکی (شامل معاینه آنورکتال) باید جهت بیماران اورژانسی که نیاز به مراقبت فوری دارند انجام شود و درصورت شناسایی بیماران با بیماری کرون، باید عوارض خارج روده ای هم در نظر گرفته شود.

ارزیابی آزمایشگاهی اولیه التهاب را بررسی میکند و بیماران را بر اساس تشخیص های افتراقی تفکیک می کند.

اندازه گیری کالپروتکتین مدفوع جهت رد این بیماری در بزرگسالان و کودکان استفاده می شود.

آندوسکوپی و تصویربرداری جهت تایید تشخیص بیماری و تعیین میزان درگیری بیماران استفاده می شود.

براساس شدت بیماری و میزان عوارض بیماری تصمیمات درمانی گرفته می شود.

درمان استروئیدی در بیماران با علائم تشدید یافته و حمله ای صورت می گیرد.

درمان های بیولوژیکی (با یا بدون داروهای تنظیم کننده سیستم ایمنی) در بیمارانی که در معرض خطر بالاتری هستند جهت ثبات و کنترل بیماری استفاده می شود.

تغذیه ی با لوله معده یا روده، جهت درمان در کودکان موثر است.

در تمام بیماران مبتلا به این بیماری باید مشاوره جهت جلوگیری از مصرف سیگار و ترک آن صورت گیرد.

اقدامات پیشگیرانه در این بیماران از اهمیت بالایی برخوردار است.

بیماران مبتلا به بیماری کرون در خطر ابتلا به بیماری های زیر می باشند:

سرطان، پوکی استخوان، کم خونی، کمبودهای تغذیه ای، افسردگی، عفونت و عوارض ترمبوتیک.

 

دکتر فاطمه دهقانی فیروزآبادی
پزشک عمومی

دکتر بابک قلعه باغی
فوق تخصص آلرژی و ایمونولوژی بالینی

 

منبع

ادامه مطلب

سیروز و فشارخون پورتال چیست؟

سیروز و فشارخون پورتال چیست؟

سیروز نوعی بیماری کبدی است و زمانی اتفاق می افتد که سلول های کبدی آسیب دیده باشند و بدن قادر به ترمیم بافت کبد نباشد. به دنبال از بین رفتن بافت کبدی، بافت های همبند ایجاد شده در محل زخم و تجمع آن ها از جریان خون مناسب جلوگیری می کند. در این صورت کبد دیگر نمی تواند از عهده وظایف خود یعنی دفع سموم و ضایعات از خون برآید.

افزایش فشار خون ورید پورت یکی از عوارض اصلی سیروز کبدی است. این بیماری یک نوع فشار خون بالا در رگ های پورتال است که از این طریق خون به کبد منتقل می شود. در اثر سیروز، شدت جریان خون کاهش می یابد و بر رگ های پورتال فشار وارد شده که به آن فشار خون پورتال گفته می شود.

 

علایم سیروز کبدی

این بیماری به مرور زمان اتفاق می افتد و ممکن است در مراحل اولیه علایمی نداشته باشد. در صورت مشاهده هر یک از علایم زیر باید سریعا به پزشک مراجعه کنید:

  • بی اشتهایی
  • کاهش وزن
  • ضعف و خستگی
  • تهوع
  • زردی پوست و چشم
  • ادرار قهوه ای تیره
  • قرمزی کف دست
  • بالا آوردن خون
  • مشکلات قاعدگی در زنان
  • گیجی و تمرکز سخت
  • خارش پوست
  • تورم یا نفخ در شکم به دلیل آب آوردن شکم

 

دلایل ابتلا به سیروز کبدی

سه دلیل اصلی می تواند منجر به بروز سیروز کبدی شود:

  • بیماری کبد در اثر سوء مصرف الکل: مصرف مکرر و طولانی مدت مشروبات الکلی باعث بروز بیماری سیروز کبدی می شود.
  • بیماری کبد چرب: اضافه وزن و چاقی سبب تجمع چربی ها در کبد می شود. افراد مبتلا به دیابت، کلسترول بالا یا فشار خون بالا نیز در معرض خطر هستند.
  • هپاتیت B و C: عفونت های ویروسی هستند که می توانند زمینه ساز بروز سیروز کبدی شوند.

 

دلایل دیگری که سبب بروز سیروز می شوند:

  • برخی بیماریهای ژنتیکی مانند بیماری ویلسون یا هپاتیت های خود ایمنی
  • قرار گرفتن طولانی مدت در معرض مواد شیمیایی و سمی
  • عفونت های ناشی از انگل ها
  • استفاده مداوم از برخی داروهای خاص
  • برخی از نقایص مادرزادی قلب یا نارسایی مزمن قلب

 

تشخیص سیروز کبدی و فشار خون پورتال

سیروز کبدی معمولا پس از انجام معاینه عمومی ساده و آزمایش خون عادی، مشخص می شود. پزشکان برای تشخیص این بیماری چند آزمایش دیگر نیز تجویز می کنند که شامل موارد زیر هستند:

آزمایش خون که توسط آن بیماری هپاتیت، سطح غیر طبیعی آنزیم یا گلبول های غیر طبیعی خون مشخص می شوند. عکس برداری (سونوگرافی) که سیروز کبدی در آن تشخیص داده می شود. بیوپسی یا نمونه برداری از بافت کبد که برای تشخیص شدت و میزان آسیب دیدگی کبد بکار می رود. بررسی فشار خون پورتال با انجام آزمایشات دیگر، بررسی مایع اضافی شکمی (آسیت) و آندوسکوپی نیز به تشخیص سیروز کبدی کمک خواهند کرد.

 

پیشگیری از ابتلا به سیروز کبدی

تغییر سبک زندگی مانند پرهیز از مصرف الکل، رژیم غذایی سالم، محافظت خود در برابر بیماری هپاتیت، حفظ تناسب وزن و کاهش چربی بدن سبب پیشگیری از ابتلا به سیروز کبدی می شوند.

 

درمان سیروز کبدی و فشار خون پورتال

درمان سیروز کبدی با تسکین علایم بیماری و پیشگیری از عوارض و آسیب های ناشی از آن انجام می شود. در سیروز کبدی مسیر عبور خون از طریق رگ های پورتال متوقف می شود و بجای اینکه خون از طریق رگ های خونی به قلب بازگردد به طرف رگ های معده، مری یا روده جریان می یابد. افزایش شدت جریان خون در این مسیر سبب تورم  می شود. گاهی فشار خون بالا در این رگ ها سبب پارگی رگ و خونریزی می شود که می تواند کشنده باشد.

پزشکان برای پیشگیری از پارگی رگ داروهای خاصی تجویز می کنند. این داروها برای همه افراد مناسب نیستند زیرا عوارض جانبی زیادی دارند یا می توانند با سایر داروها تداخل داشته باشند. در صورتی که فشار خون بالا باشد پزشک داروی کاهش فشار خون و در صورت ابتلا به هپاتیت، داروی ضد ویروس تجویز می کند. بسته به علت سیروز ممکن است به داروهای دیگری نیز احتیاج باشد.

جراحی در صورت عدم درمان با دارو انجام می شود که در آن فشار خون با قطع جریان خون در رگ های خونی، کاهش می یابد. در این روش پزشک با وارد کردن یک لوله بلند و باریک از طریق دهان به سمت معده نوارهای لاستیکی یا مواد شیمیایی خاصی را در رگ های خونی متورم تزریق می کند.

روش دیگر TIPS (transjugular intrahepatic portosystemic shunt) کارگذاشتن رابط عروقی بین ورید پورت و وریدهای اصلی شکمی از طریق کاتتر ورید ژوگولار می باشد.

اگر رگ های خونی پاره شده باشند با جراحی، ترمیم و خونریزی متوقف خواهد شد.
در صورتی که عمل جراحی موثر نباشد یا نارسایی کبدی ادامه داشته باشد، پیوند کبد آخرین راه حل درمان خواهد بود.

 

سبک زندگی با سیروز کبدی و فشار خون پورتال

سیروز کبدی غیرقابل درمان است. اما با رعایت یک سری نکات و برنامه درمانی مشخصی می توان از پیشرفت علایم و آسیب بیشتر ناشی از بیماری جلوگیری کرد.

اگر بیمار هستید از مصرف مشروبات الکلی خودداری کنید زیرا میزان آسیب به کبد را افزایش می دهد. از مصرف آنتی بیوتیک ها، قرص های ضدبارداری و داروهای دیگر بدون مشورت با پزشک بپرهیزید. با کمک پزشک رژیم غذایی خاصی را دنبال کنید و از میزان قند و پروتئین مصرفی خود مطلع شوید. اگر ورم شکمی دارید از  مصرف نمک یا سدیم خودداری کنید. گاهی پزشک از روش غربالگری برای تشخیص سرطان کبد استفاده می کند. این بیماری در صورت عدم کنترل وخیم تر شده و با نابودی کبد، کما یا مرگ تهدید جدی برای زندگی خواهد بود.

 

سؤالاتی که باید از پزشک خود بپرسید

  • آیا به عمل جراحی یا پیوند کبد نیاز دارم؟
  • آیا با تغییر سبک زندگی می توانم بر این بیماری غلبه کنم؟
  • چه نوع ورزشی برای من مفید است؟
  • چه داروهایی را نباید مصرف کنم؟
  • آیا می توانم مشروبات الکلی مصرف کنم؟
  • اگر علائم من بدتر شود چه زمانی باید به پزشک مراجعه کنم؟

 

سیده طاهره میرصالحی
کارشناس ارشد بیوشیمی

دکتر بابک قلعه باغی
فوق تخصص آلرژی و ایمونولوژی بالینی

 

منبع

ادامه مطلب

بی اختیاری مدفوع چیست؟

بی اختیاری مدفوع چیست؟

بی اختیاری مدفوع ضعف یا عدم کنترل حرکات روده است که منجر به نشت مدفوع در زمان غیر منتظره می شود. این مشکل بیشتر در زنان و افراد مسن از هر دو جنس شایع است.

بسیاری از افرادی که دچار بی اختیاری مدفوع هستند خجالت می کشند تا در مورد این مشکل با پزشک خود مشورت کنند و گمان می کنند هیچ راه حلی برای مشکل آن ها وجود ندارد. درحالیکه درمان های مؤثر بسیاری برای بی اختیاری مدفوع وجود دارد.

 

علایم بی اختیاری مدفوع

علایم بی اختیاری مدفوع می تواند خفیف باشد مانند مشاهده رگه ها یا لکه های نشتی مدفوع در لباس زیر یا شدید باشد مانند عدم کنترل کل مدفوع.

 

علت بی اختیاری مدفوع چیست؟

عملکرد روده توسط 3 عامل کنترل می شود: فشار دریچه مقعد، احساس رکتوم (قسمت انتهایی معده) و ظرفیت ذخیره سازی رکتوم.

دریچه مقعد عضله ای است که برای جلوگیری از خروج مدفوع از رکتوم منقبض می شود. این عضله در حفظ اراده در مدفوع کردن نقش مهمی دارد. احساس رکتوم به فرد هشدار می دهد که مدفوع باید دفع شود و زمان مراجعه به دستشویی است. رکتوم می تواند گشاد شده و مدفوع را برای مدتی پس از هشدار رکتوم نگه دارد که به این حالت طرفیت ذخیره سازی رکتوم گفته می شود. بعلاوه فرد باید قادر باشد تا به موقع به دستشویی مراجعه کند. اگر هریک از این عوامل مشکل داشته باشند بی اختیاری مدفوع ایجاد می شود.

آسیب عضلانی یکی از اصلی ترین علل ایجاد بی اختیاری مدفوع است. در زنان این آسیب معمولاً  طی زایمان رخ می دهد. این حالت اغلب در زایمان های سخت که نیاز به استفاده از فورسپس یا اپی زیوتومی است اتفاق می افتد. اپی زیوتومی برشی در دیواره بین مقعد و واژن برای گشادتر کردن مجرای خروجی و تسهیل خروج نوزاد است. آسیب های عضلانی در جراحی های مقعد مانند جراحی هموروئید نیز رخ می دهند. همچنین در افرادی که سندرم روده تحریک پذیر دارند نیز رخ می دهد.

اغلب افراد ضعف عضلانی را نادیده می گیرند. زمانی که عضلات ضعیف باشند بی اختیاری مدفوع در آینده روی خواهد داد. در این حالت ساختار حفاظت کننده در اطراف مقعد نیز شل خواهند بود.

آسیب به اعصابی که عضلات مقعد را کنترل می کنند یا احساس رکتال را تنظیم می کنند نیز یکی دیگر از دلایل اصلی بی اختیاری مدفوع  است.

آسیب عصبی در شرایط زیر رخ می دهد:

  • طی زایمان
  • زور زدن و فشار شدید و طولانی برای دفع مدفوع
  • در بیماری هایی مثل دیابت، تومورهای طناب نخاعی و ام اس (MS)

بی اختیاری مدفوع به وسیله کاهش در حالت ارتجاعی رکتوم ایجاد می شود که باعث کاهش زمان بین احساس دفع و مراجعه به دستشویی می شود. از آنجا که کنترل اسهال سخت تر از مدفوع معمولی است فشار بیشتری برای کنترل آن لازم است و ممکن است سبب بی اختیاری در مدفوع شود.

 

بی اختیاری مدفوع چگونه تشخیص داده می شود؟

ممکن است پزشک همزمان با معاینات بالینی آزمایش های دیگری مانند مانومتری آنورکتال انجام دهد. در این آزمایش  فشار مقعد، خاصیت ارتجاعی رکتوم و احساس رکتوم ارزیابی می شود. این آزمایشات به تشخیص علت بیماری کمک می کند.

 

آیا می توان از بی اختیاری مدفوع جلوگیری کرد؟

حتی اگر بتوانید خطر بروز بی اختیاری مدفوع را کاهش دهید اما ممکن است نتوانید از بروز آن جلوگیری کنید. این امر به این دلیل است که شما به هیچ وجه نمی توانید از آسیب عضلات مقعد جلوگیری کنید زیرا علی رغم تلاش های شما برای تقویت عضلات مقعد، آن ها به مرور زمان ضعیف می شوند.

 

درمان بی اختیاری مدفوع

خوشبختانه برای این مشکل درمان های موثری وجود دارد بنابراین مهم است که شما راجع به این بیماری با پزشک خود صحبت کنید. تلاش برای درمان به تنهایی توسط خودتان معمولاً ناموفق خواهد بود. پزشک یک یا چند مورد از درمان های زیر را توصیه می کند:

تغییر رژیم غذایی: جلوگیری از اسهال و یبوست اغلب اوقات در کنترل بی اختیاری موثر است. تغییر رژیم غذایی مانند تنظیم میزان فیبر مصرفی، نوشیدن مایعات بیشتر و تغییر میزان غذای مصرفی اغلب از اسهال و یبوست جلوگیری می کند.

داروها: پزشک برای درمان بی اختیاری ممکن است مسهل ها، داروهای ضد اسهال یا نرم کننده های مدفوع را برای شما تجویز کند. قبل از مصرف هر دارویی برای درمان بی اختیاری با پزشک خود مشورت کنید.

تمرین روده: ایجاد زمان دفع منظم و مشخص کمک زیادی به شما خواهد کرد. پس از خوردن غذا یا زمان های مشخص به دستشویی بروید یا درمان فیزیکی رکتوم، مقعد انجام دهید. این روش انقباض دریچه شما را اندازه می گیرد که شامل ورزش های خاصی است. این نوع تمرین می تواند عضله دریچه شما را محکم تر کند و به شما اجازه دهد مدفوع خود را راحت تر کنترل کنید.

جراحی: روش های جراحی متعددی وجود دارد که می تواند به  درمان بیماری شما کمک کند. اغلب این جراحی ها ترمیم یا تعویض عضله دریچه را شامل می شود.

 

سبک زندگی با بی اختیاری مدفوع

بی اختیاری مدفوع فارغ از سن می تواند زندگی شما را از نظر اجتماعی و عاطفی تحت تاثیر قرار دهد. در هر صورت اجازه ندهید که این مشکل شما را منزوی کند. اگر بی اختیاری مدفوع دارید از صحبت با پزشک خجالت نکشید. این یک بیماری قابل درمان است. پزشک می تواند بهترین روش درمانی را برای شما توصیه کند.

اگر یک برنامه درمانی به طور کامل بی اختیاری مدفوع شما را برطرف نکند بسیاری از محصولات دیگر وجود دارند که به شما کمک می کنند تا با احتیاط آن را پنهان کنید. این موارد شامل لباس زیر یکبار مصرف و استفاده از پوشک برای نشت جزئی مدفوع می باشد.

 

سؤالاتی که باید از پزشک خود بپرسید

  • بهترین روش درمانی برای من چیست؟
  • مدت زمان درمان من چقدر طول خواهد کشید؟
  • چه کارهایی در خانه برای کمک به درمان خود انجام دهم؟
  • آیا دارویی وجود دارد که مصرف کنم؟
  • آیا تمرینات کمک می کند؟
  • مدت زمان بهبودی من پس از جراحی چقدر خواهد بود؟
  • آیا پس از عمل مجبور به انجام درمان جسمی خواهم شد؟
  • آیا باید فیبر بیشتری مصرف کنم؟

 

سیده طاهره میرصالحی
کارشناس زیست شناسی و کارشناس ارشد بیوشیمی

دکتر بابک قلعه باغی
فوق تخصص آلرژی و ایمونولوژی بالینی

منبع

ادامه مطلب

شقاق مقعدی چیست؟

شقاق مقعدی چیست؟

شقاق (فیشر) مقعدی یک بیماری شایع است که در آن لبه داخلی مقعد دچار ترک خوردگی یا چاک خوردگی کوچک می شود که اکثر اوقات با بواسیر اشتباه گرفته می شود.

 

علائم شقاق مقعدی

شایعترین علایم شقاق مقعد احساس درد در مقعد و اطراف آن است و اغلب با عبور مدفوع درد مضاعفی احساس و پس از اجابت مزاج بر روی دستمال توالت، خون مشاهده می شود. ترک خوردگی مقعد سبب ایجاد خارش در ناحیه مقعد نیز می شود.

 

علت ایجاد شقاق مقعدی چیست؟

شقاق مقعدی معمولا در نتیجه حرکت روده و آسیب به کانال مقعدی ایجاد می شود. همچنین عواملی مانند اسهال مکرر، کاهش جریان خون ناحیه مقعد در افراد مسن، زایمان و بیماری کرون نیز سبب ایجاد شقاق مقعدی می شود.

 

شقاق مقعدی چگونه تشخیص داده می شود؟

معاینه مقعدی یا رکتوم یک روش تشخیصی شقاق مقعدی است. آندوسکوپی به دیدن شکاف و تشخیص کمک می کند. گاهی پزشک با استفاده از دستکش و انگشت خود کانال مقعدی را معاینه می کند.

 

آیا می توان از شقاق مقعد پیشگیری کرد؟

اجابت مزاج منظم و جلوگیری از ابتلا به یبوست مناسب ترین شیوه برای پیشگیری است. خوراکی های پر فیبر مانند میوه، سبزیجات و غلات کامل را به رژیم غذایی روزانه خود اضافه کنید. مصرف مایعات را بیشتر کنید. ورزش منظم روزانه نیز به حرکت دستگاه گوارش کمک می کند.

 

درمان شقاق مقعدی

تقریبا نیمی از ترک خوردگی و شکاف های مقعدی به خودی خود بهبود می یابند و به هیچ وجه به درمان نیازی ندارند. اگر شقاق مقعدی بهبود پیدا نکرد سایر روش ها مانند پمادهای مسدودکننده کانال کلسیم یا نیترات نیز می توانند به روند بهبودی کمک کنند. گاهی تزریق بوتاکس به عضله داخل مقعد نیز برای درمان استفاده می شود. اگر بیماری به درمان دارویی جواب نداد یا اینکه پس از بهبود اولیه مجددا عود کند از روش جراحی یا لیزر شقاق به عنوان آخرین راه حل درمانی استفاده می شود.

 

کیفیت زندگی با وجود داشتن شکاف مقعد

پزشک برای درمان، ملین های مدفوع تجویز می کند تا در حین بهبودی شقاق، دستشویی رفتن راحت تر و شکاف ها درمان شوند. پمادهای بی حس کننده سبب کاهش درد هنگام اجابت مزاج می شوند. پماد زینک اکساید و هیدروکورتیزون 1٪ می توانند به تسکین درد کمک کنند. به جای دستمال توالت از دستمال مرطوب لطیف فاقد الکل استفاده کنید.

نشستن در وان یا لگن آب ولرم می تواند به بهبود شقاق کمک کرده و احساس بهتری به شما دهد. وان را با آب ولرم کافی پر کنید تا باسن شما را بپوشاند. از صابون یا کف و سایر محصولات مشابه استفاده نکنید مگر اینکه توسط پزشک تجویز شود. هر روز حدود 10 دقیقه به مدت 2 تا 3 بار از این روش استفاده کنید.

امکان عود مجدد در افرادی که یک بار به شقاق مقعدی مبتلا شده اند وجود دارد بنابراین تنظیم عادات اجابت مزاج حیاتی است. ممکن است به دلیل ترس از درد مقعد جلوی دفع مدفوع را بگیرید اما این کار باعث سفت شدن مدفوع و بدتر شدن زخم مقعد می شود. مصرف منظم رژیم غذایی پر فیبر و مایعات فراوان برای کمک به روند بهبودی توصیه می شود.

 

سؤالاتی که باید از پزشک خود بپرسید

  • چگونه می توان فیبر بیشتری به رژیم غذایی خود اضافه کنم؟
  • آیا باید از ملین استفاده کنم؟
  • آیا باید از مکمل های فیبر استفاده کنم؟
  • در صورتی که شقاق مقعدی داشته باشم از چه چیزی استفاده می کنم؟

 

سیده طاهره میرصالحی
کارشناس زیست شناسی و کارشناس ارشد بیوشیمی

دکتر بابک قلعه باغی
فوق تخصص آلرژی و ایمونولوژی بالینی

 

منبع

ادامه مطلب

سوء هاضمه چیست؟

سوء هاضمه چیست؟

سوء هاضمه یک بیماری شایع دستگاه گوارش است که هضم غذا دچار مشکل می شود. هرکسی ممکن است سوء هاضمه را در طول زندگی خود تجربه کند و گاهی در تمام مدت زندگی یک فرد ادامه دارد. علائم و دلایل ایجاد این بیماری متفاوت است اما اگر سوء هاضمه علت مشخصی نداشته باشد به آن سوء هاضمه عملکردی گفته می شود.

 

نشانه های سوء هاضمه

سوء هاضمه می تواند به صورت درد معده احساس شود یا طیف وسیعی از علایم را نشان دهد که شامل موارد زیر است:

  • درد، ناراحتی یا احساس سوزش در قفسه سینه یا معده
  • آروغ زدن
  • نفخ
  • درد معده و باد معده
  • رفلاکس اسید معده
  • سوزش سردل
  • حالت تهوع و استفراغ

اگر علایم بیش از دو هفته طول کشید حتما به پزشک مراجعه کنید و در صورت شدید بودن علایم همانند موارد زیر فورا تحت مراقبت های ویژه قرار بگیرید.

  • تنگی نفس
  • مشکل بلع
  • استفراغ مداوم
  • استفراغ خونی
  • درد ناگهانی در قفسه سینه، بازو، گردن یا فک
  • عرق سرد
  • مدفوع سفت، تیره و خونی

 

علت ایجاد سوء هاضمه

  • مصرف غذاهای خاصی که هضم آنها دشوار است، مانند غذاهای سرشار از ادویه، چربی، اسیدیا فیبر
  • دیر غذا خوردن
  • مصرف الکل
  • مصرف کافئین زیاد
  • مصرف بعضی از داروها
  • کمبود خواب

 

مشکلات دستگاه گوارش یا سایر موارد بهداشتی نیز می تواند باعث سوء هاضمه شوند که شامل:

  • ریفلاکس اسید معده، بیماری ریفلاکس معده (GERD): برگشت محتویات معده به داخل مری (لوله ای که سبب اتصال دهان و معده به هم می شود) که یک واکنش در برابر غذا و نوشیدنی است. ریفلاکس اسید نیز باعث استفراغ می شود. این حالت به دلیل زیاد بودن اسید معده اتفاق می افتد که باعث سوزش سر دل نیز می گردد.
  • سندرم روده تحریک پذیر: نوعی اختلال روده ای است. علائم آن شامل درد معده، نفخ، گاز روده، یبوست و اسهال است.
  • عفونت: عفونت ناشی از هلیوباکتر پیلوری (Helicobacter pylori): می تواند سوء هاضمه ایجاد کند.
  • بیماری گاستروپارزی یا فلج معده: در این بیماری عضلات موجود در دستگاه گوارش از کار می افتد و حرکت غذا متوقف شده و بر هضم غذا تأثیر می گذارد. علائم آن شامل تهوع، استفراغ، درد معده، نفخ و رفلاکس اسید است.
  • ایجاد زخم: زخم معده، روده کوچک یا مری.
  • گاستریت: باعث ایجاد ورم یا التهاب مخاط معده می شود.
  • سرطان معده: این بیماری در موارد نادر سبب ایجاد سوء هاضمه می شود.

 

تشخیص سوء هاضمه

پزشک ابتدا درباره علایم و وضعیت سلامتی شما سوال می کند و شما را به طور کامل از نظر بدنی معاینه می کند. اگر علائم هشدار دهنده در سابقه بیماری یا در طول معاینه وجود داشته باشد، پزشک آزمایشات لازم مانند آزمایش خون، آزمایش ادرار و مدفوع، رادیوگرافی یا سونوگرافی را برای تعیین علت سوء هاضمه تجویز می کند. گاهی پزشک برای دیدن داخل معده و بررسی مشکلات مجرای گوارشی آندوسکوپی انجام می دهد که طی آن لوله ای نازک را که دارای دوربین مخصوصی است تا انتهای مری وارد می کند.

 

پیشگیری از سوء هاضمه

راه های زیادی برای پیشگیری وجود دارد. در مرحله اول باید از بدن خود و نحوه واکنش آن نسبت به مواد غذایی و نوشیدنی های مختلف آگاهی کامل داشته باشید. سعی کنید در صورت امکان از مصرف غذاهای تند و اسیدی و نوشیدنی های گازدار که باعث سوء هاضمه می شوند خودداری کنید. در طول روز وعده های غذایی کمتری بخورید اما در شب خیلی دیر غذا نخورید و بلافاصله پس از خوردن غذا نخوابید. استفاده از الکل را محدود کنید. مصرف دخانیات را ترک کنید. استرس و کمبود خواب نیز می تواند علایم را بدتر کند.

 

درمان سوء هاضمه

درمان به عاملی که باعث سوء هاضمه شده است بستگی دارد. روش های پیشگیری از سوء هاضمه نیز جنبه درمانی دارد. این موارد شامل تغییر رژیم غذایی و نحوه غذا خوردن است. خواب بیشتر و کاهش استرس نیز به شما کمک می کند.

اگر زخم معده دارید، با مصرف داروهای کاهش دهنده اسید معده درمان می شوید. مصرف آنتی بیوتیک برای درمان عفونت معده لازم است. تا حد ممکن از مصرف داروهای بدون نسخه اجتناب کنید. قبل از شروع مصرف دارو با پزشک خود مشورت کنید.

 

  • داروهای ضد درد و ضد التهاب: مانند ایبوپروفن و ناپروکسن، نه تنها کمکی به سوء هاضم نمی كنند بلکه وضعیت شما را بدتر می کنند، به ویژه اگر مرتبا مصرف شوند.
  • داروهای ضد اسید معده: مصرف این داروها می توانند به کاهش برخی از علایم سوء هاضمه کمک کنند.
  • مسدود کننده های گیرنده های تیپ 2 هیستامین (رانی تیدین، سایمتیدین، فاموتیدین): می توانند به کاهش درد و علایم کمک کند اما نباید به صورت طولانی مدت مصرف شوند.
  • مهارکننده های پمپ پروتون: داروهایی مانند امپرازول و لانزوپرازول به مسدود شدن محل تولید اسید در معده کمک می کنند.

گاهی بیمار براساس علت سوء هاضمه به درمان دیگری نیز احتیاج پیدا می کند.

 

کیفیت زندگی با داشتن سوء هاضمه

بیشتر افرادی که سوء هاضمه دارند زندگی عادی را پشت سر می گذارند. ایجاد تغییراتی در سبک زندگی برای پیشگیری از سوء هاضمه حیاتی است. شاید برای پیشگیری و درمان علایم به دارو احتیاج داشته باشید. برای درمان و مدیریت هرگونه مشکل سوء هاضمه از پزشک خود کمک بخواهید.

 

اغلب سوء هاضمه نشان دهنده یک مشکل جدی مانند زخم عمیق معده است. در موارد نادر سرطان معده نیز باعث ایجاد سوء هاضمه می گردد. اگر سوء هاضمه دارید، با پزشک خود صحبت کنید. بخصوص اگر موارد زیر در مورد شما صدق کند:

  • سن بالای 50 سال
  • کاهش وزن بدون دلیل
  • مشکل در بلع
  • استفراغ شدید
  • مدفوع سیاه و تیره

 

سؤالاتی که باید از پزشک خود بپرسید

  • آیا داروهای خاصی برای درمان سوء هاضمه من وجود دارند؟ عوارض جانبی آن ها چیست؟
  • آیا داروهی خاصی هست که از مصرف آن ها اجتناب کنم؟
  • چه اقداماتی به درمان سوء هاضمه من کمکی نمی کنند؟

 

سیده طاهره میرصالحی
کارشناس زیست شناسی و کارشناس ارشد بیوشیمی

دکتر بابک قلعه باغی
فوق تخصص آلرژی و ایمونولوژی بالینی

 

منبع

ادامه مطلب

کلستریدیوم دیفیسیل چیست؟

کلستریدیوم دیفیسیل چیست؟

کلستریدیوم دیفیسیل (C. diff.) نوعی باکتری است که در روده انسان مانند دیگر باکتری های مفید بدون اینکه بیماری ایجاد کند زندگی می کند. این باکتری همچنین در محیط زیست مانند خاک، آب و مدفوع حیوانات نیز وجود دارد. اکثر افراد در حالت طبیعی با وجود این باکتری بیمار نمی شوند اما اگر عدم تعادل در روده ایجاد شود این باکتری ها شروع به ترشح سموم کرده و سبب تحریک و حمله به روده می شوند و این همان چیزی است که منجر به علایم بیماری کلستریدیم دیفیسیل می شود.

 

علایم عفونت کلستریدیوم دیفیسیل

عفونت های کلستریدیوم دیفیسیل می تواند خفیف یا شدید باشد.

علایم فرم خفیف شامل:

  • اسهال آبکی (3 بار یا بیشتر در طول روز و به مدت چند روز)
  • درد معده

علایم فرم شدید شامل:

  • اسهال مکرر و آبکی (حداکثر 15 بار در روز)
  • درد شدید معده
  • حالت تهوع
  • از دست دادن اشتها
  • تب 38.3 درجه سانتی گراد در کودکان یا 37.8 تا 38.9 درجه سانتی گراد در بزرگسالان
  • وجود خون و یا چرک در مدفوع

 

به پزشک مراجعه کنید اگر:

پس از مصرف آنتی بیوتیک علایم عفونت شروع شود و بیش از 3 روز طول بکشد یا بدتر شود.

 

دلیل ابتلا به عفونت کلستریدیوم دیفیسیل

مهمترین عامل خطر استفاده از آنتی بیوتیک است. آنتی بیوتیک ها تعادل طبیعی روده را مختل می کنند. مصرف طولانی مدت آنتی بیوتیک یا استفاده از انواع مختلف آن ها، احتمال بیماری را افزایش می دهد. افراد مسن بالای 65 سال در معرض خطر بیشتر  ابتلا به عفونت کلستریدیوم دیفیسیل هستند.

عوامل خطر دیگر عبارتند از:

  • جراحی دستگاه گوارش
  • جراحی معده که به حرکت روده ها نیاز داشته باشد
  • بستری در بیمارستان
  • زندگی در خانه سالمندان یا مرکز مراقبت ویژه
  • مشکلات روده بزرگ مانند سندرم التهابی روده یا سرطان کولورکتال
  • سیستم ایمنی ضعیف
  • عفونت کلستریدیوم دیفیسیل شدید

اگر از سلامتی خوبی برخوردار باشید به احتمال زیاد به عفونت کلستریدیوم دیفیسیل دچار نخواهید شد.

 

تشخیص عفونت کلستریدیوم دیفیسیل

پزشک برای تشخیص به بررسی آزمایش مدفوع و گاهی تصویر برداری با اشعه ایکس و به ندرت سی تی اسکن از روده بزرگ بیمار نیاز دارد. برخی افراد حامل بیماری هستند اما علایمی ندارند. برای تشخیص می توانید آزمایش دهید. اگر آزمایش مثبت همراه با علایم عفونت باشد شما مبتلا به عفونت کلستریدیوم دیفیسیل هستید.

 

پیشگیری از عفونت کلستریدیوم دیفیسیل

عفونت کلستریدیوم دیفیسیل مسری است و می تواند به افراد دیگر هم منتقل شوند. این باکتری ها مدت ها می توانند در سطوح مختلف مانند صندلی توالت، تلفن و دستگیره در و ... باقی بمانند. رعایت بهداشت برای جلوگیری از انتقال عفونت ضروری است.

  • با استفاده از آب و صابون دست های خود را به طور مرتب و خوب بشویید.
  • هنگام مراقبت از کسی که عفونت کلستریدیوم دیفیسیل دارد از دستکش یکبار مصرف استفاده کنید.
  • از ضدعفونی کننده های حاوی کلر برای تمیز کردن سطوح و وسایل استفاده کنید.
  • لباس هایی که ممکن است آلوده به مدفوع باشند را با صابون و ضدعفونی کننده کلر بشویید.
  • قبل، حین و بعد از مراجعه به بیماران بستری در بیمارستان، دستان خود را بشویید.
  • از آنتی بیوتیک استفاده نکنید مگر اینکه پزشک شما آن را تجویز کرده باشد.

اگر عفونت کلستریدیوم دیفیسیل دارید، قبل از غذا خوردن و پس از رفتن به دستشویی، دستان خود را با آب و صابون بشویید برای تمیز کردن سطوحی که لمس کرده اید از یک ضدعفونی کننده حاوی کلر استفاده کنید تا از انتقال عفونت به دیگران جلوگیری شود. از هر 5 نفر 1 نفر به طور مجدد به این بیماری مبتلا می شوند.

 

درمان عفونت کلستریدیوم دیفیسیل

اگر هنگام مصرف آنتی بیوتیک نشانه هایی از عفونت داشتید، مصرف آنتی بیوتیک را فورا قطع کنید. حدود 25٪ از بیماران با 2 تا 3 روز قطع مصرف  آنتی بیوتیکی بهبود می یابند. در موارد شدید، پزشک یک دوز 10 روزه از آنتی بیوتیک را تجویز می کند که در درمان عفونت موثر است. مترونیدازول و وانکومایسین برای درمان مفید هستند و 72 ساعت پس ازمصرف بهبودی حاصل می شود. حدود 15 تا 35 درصد موارد علایم بیماری باقی می ماند که به مصرف دوز دوم آنتی بیوتیک نیاز خواهد داشت. پس از بهبودی برای جبران آب بدن خود که در اسهال از دست داده اید مایعات فراوان بنوشید. از فرآورده های شیر و غذاهایی که حاوی آرد گندم هستند یا فیبر زیادی دارند خودداری کنید. دستگاه گوارش شما ممکن است برای چند روز نسبت به به آن ها حساس باشد.

 

عدم درمان

اگر عفونت بدتر شود، کمبود آب شدید بدن و یبوست را در پی دارد. در موارد نادر عفونت می تواند به سپسیس (یک عفونت خون خطرناک) یا یک سوراخ در روده شما منجر شود.

اگر اسهال دارید و فکر می کنید ممکن است ناشی از عفونت کلستریدیوم دیفیسیل باشد، قبل از مصرف داروهای ضد اسهال با پزشک خود مشورت کنید. این داروها می توانند عفونت شما را بدتر کنند.

برخی پروبیوتیک ها یا "باکتری های خوب" به جلوگیری از عود عفونت کلستریدیوم دیفیسیل کمک می کنند. قبل از مصرف هرگونه مکمل با پزشک خود مشورت کنید تا دستور العمل مصرف آنتی بیوتیک ها را به شما بگوید.

 

سؤالاتی که باید از پزشک خود بپرسید

  • چه زمانی می توانم مصرف آنتی بیوتیک را متوقف کنم؟
  • اگر اسهال داشته باشم، چه موقع باید به پزشک مراجعه کنم؟
  • چگونه من به عفونت کلستریدیوم دیفیسیل دچار شده ام؟
  • چه درمانی برای من بهتر است؟
  • اگر یک بار مبتلا به عفونت کلستریدیوم دیفیسیل بوده ام، خطر ابتلای مجدد وجود دارد؟
  • مادر من در یک خانه سالمندان است که و در معرض شیوع عفونت کلستریدیوم دیفیسیل است. آیا باید آزمایش دهد؟
  • من ناقل عفونت کلستریدیوم دیفیسیل هستم. چه اقدامات احتیاطی را در مواجه با دوستان و خانواده ام انجام دهم؟
  • من دیورتیکولیت دارم. آیا من در معرض خطر عفونت کلستریدیوم دیفیسیل هستم؟

 

سیده طاهره میرصالحی
کارشناس زیست شناسی و کارشناس ارشد بیوشیمی

دکتر بابک قلعه باغی
فوق تخصص آلرژی و ایمونولوژی بالینی

 

منبع

ادامه مطلب

سوء هاضمه عملکردی: ارزیابی و درمان

سوء هاضمه عملکردی: ارزیابی و درمان

سوء هاضمه عملکردی به معنی حداقل یک ماه احساس ناراحتی سردل (اپی گاستریک) بدون شواهدی از بیماری جسمی (ارگانیک) در آندوسکوپی فوقانی است که حدود 70% موارد سوء هاضمه را شامل می شود.

علائم سوء هاضمه عملکردی عبارتند از احساس پری بعد از خوردن غذا، سیری زودهنگام و درد یا سوزش سردل.

سوء هاضمه عملکردی تشخیصی است که پس از کنار گذاشتن سایر علل به آن می رسیم بنابراین پیش از رسیدن به این تشخیص ارزیابی بیماری های مهمتر از جمله بدخیمی های دستگاه گوارش فوقانی ضروری است.

در بیماران کمتر از 60 سال علائم هشدار شخصی با بدخیمی هماهنگ نیستند و انجام آندوسکوپی حتماً ضروری نیست ولی در بیماران با علائم شدید یا چندین نشانه هشدار آندوسکوپی ضرورت پیدا می کند.

در بیماران کمتر از 60 سال ارزیابی و درمان هلیکوباکتر پیلوری پیش از درمان کاهش اسید معده توصیه شده است.

در بیماران بیش از 60 سال آندوسکوپی فوقانی باید انجام شود.

مواد غذایی که علائم سوء هاضمه را تشدید می کنند باید در همه بیماران کمتر مصرف شوند یعنی در غذاهای مورد استفاده الیگوساکاریدهای قابل تخمیر، دی ساکاریدها، مونوساکاریدها و پلیول های آنها کم باشد.

در بیمارانی که تست هلیکوباکتر پیلوری آنها منفی است یا در بیمارانی که بعد از رفع هلیکوباکتر پیلوری همچنان علامت دار هستند مصرف داروهای ضداسید برای دوره 8 هفته ای توصیه شده است.

اگر علائم با کاهش اسید معده برطرف نشوند بیماران باید با ضدافسردگی های 3 حلقه ای درمان شوند و در ادامه از داروهای پروکینتیک و درمانهای سایکولوژیک استفاده شود.

شواهدی به نفع استفاده رایج از داروهای طب مکمل و جایگزین موجود نیست و مصرف آنها توصیه نشده است.

 

 

 

دکتر بابک قلعه باغی
فوق تخصص آلرژی و ایمونولوژی بالینی

 

منبع

ادامه مطلب

اسهال مزمن چیست؟

اسهال مزمن چیست؟

اگر اسهال بیش از یک ماه طول بکشد، شما دچار اسهال مزمن شده اید.

علت اسهال مزمن چیست؟

اسهال مزمن ممکن است توسط برخی داروها، بیماری ها، عفونت ها یا جراحی ها ایجاد شود. سندرم روده تحریک پذیر (IBS) و اسهال عملکردی از دلایل عمده اسهال مزمن هستند. افراد مبتلا به IBS شکم درد دارند و با حرکات روده بهتر یا بدتر می شوند. افراد مبتلا به اسهال عملکردی مدفوع آبکی دارند که با گرسنگی طولانی مدت نیز بدتر می شود. ممکن است در مدفوع مخاط دیده شود اما خونی مشاهده نشود. گرچه بیماری های IBS و اسهال عملکردی سبب ناراحتی بیمار می شوند اما برای آن ها خطرناک نیستند.

عامل دیگری که باعث اسهال مزمن می شود بیماری التهابی روده (IBD) است و شامل دونوع بیماری می باشد: بیماری کرون و کولیت اولسراتیو. در مدفوع این بیماران اغلب خون یا چرک دیده می شود. درد شکم، تب، کاهش وزن و کم خونی از علایم بیماری IBD هستند. گاهی این بیماران علائمی دارند که با اسهال آنها ارتباطی ندارد. IBD یک بیماری جدی است که باید درمان شود.

کولیت میکروسکوپی حتی در طول شب و به دنبال گرسنگی طولانی مدت نیز باعث ایجاد مدفوع شل می شود. این حالت معمولاً در افراد مسن اتفاق می افتد و غالباً به دنبال مصرف طولانی مدت داروهای ضد درد مانند ایبوپروفن ایجاد می شود.

در برخی افراد مصرف یک سری از غذاهای خاص باعث ایجاد اسهال می شود. افراد مبتلا به عدم تحمل لاکتوز با نوشیدن شیر یا فرآورده های لبنی یا افراد مبتلا به بیماری سلیاک با خوردن غذاهای حاوی گلوتن، پروتئین موجود در گندم و برخی از غلات دیگر دچار اسهال می شوند.

اغلب عفونت ها نیز به مدت چند روز اسهال ایجاد می کنند که بدون درمان بهبود می یابند.

باکتری Clostridioides difficile معمولاً پس از مصرف آنتی بیوتیک یا بستری شدن طولانی مدت در بیمارستان می تواند باعث بیماری جدی شود. برخی انگل ها مانند Giardia معمولاً به دلیل مصرف آب و غذای آلوده  باعث اسهال مزمن می شوند.

 

علائم خطر چیست؟

  • مشاهده خون در مدفوع
  • احساس سرگیجه در هنگام ایستادن
  • تب
  • دفع مدفوع بیشتر از چهار بار در طول روز و به مدت چند روز
  • دفع ادرار کمتر از حالت معمول
  • درد شدید شکم
  • احساس ضعف
  • کاهش وزن

 

روش تشخیص:

پزشک قبل از انجام معاینه از شما در مورد آلرژی، رژیم غذایی، داروهای مصرفی، سابقه بیماری خانوادگی، سابقه جراحی و مسافرت سؤال می کند. گاهی اوقات پزشک مقعد شما را معاینه می کند و گاهی آزمایش خون و آزمایش مدفوع تجویز می کند. اگر با انجام این آزمایشات دلیل مشخصی برای اسهال پیدا نشد احتمالاً نیاز است تا با روش سیگموئیدوسکوپی یا کولونوسکوپی داخل روده بزرگ معاینه شود.

 

روش درمان:

نوع درمان به علت اسهال بستگی دارد. در این شرایط نوشیدن آب کافی برای جلوگیری از کم آبی بدن بسیار حائز اهمیت است. قبل از ایجاد تغییرات عمده در رژیم غذایی خود حتماً با پزشک مشورت کنید و از مصرف خودسرانه هرگونه دارو بپرهیزید.
اکثر مواردی که ایجاد اسهال می کنند قابل درمان هستند. اسهال ناشی از مصرف برخی داروها و مواد غذایی معمولاً پس از قطع مصرف، بدون درمان بهبود می یابند.

 

سیده طاهره میرصالحی
کارشناس زیست شناسی و کارشناس ارشد بیوشیمی

دکتر بابک قلعه باغی
فوق تخصص آلرژی و ایمونولوژی بالینی

 

منبع

 

ادامه مطلب